Όσο οι υπεύθυνοι μένουν στο απυρόβλητο, οι εργάτριες και οι εργάτες θα συνεχίσουν να πεθαίνουν. Και αυτό δεν είναι μοίρα. Είναι πολιτική.
Της Βασιλικής Λάζου
Οι πέντε εργάτριες της ΒΙΟΛΑΝΤΑ δεν ήταν θύματα μιας «κακιάς στιγμής». Δεν πέθαναν από σύμπτωση. Πέθαναν επειδή εργάζονταν σε ένα καθεστώς όπου η ασφάλεια θεωρείται κόστος, ο έλεγχος εμπόδιο και η ανθρώπινη ζωή αναλώσιμη. Και αυτό το καθεστώς δεν είναι φυσικό φαινόμενο. Είναι πολιτική κατασκευή.
Η γλώσσα του «εργατικού ατυχήματος» λειτουργεί ως μηχανισμός συγκάλυψης. Αποσυνδέει τον θάνατο από τις συνθήκες που τον παρήγαγαν. Αποσιωπά ότι οι συνθήκες αυτές ήταν γνωστές, επαναλαμβανόμενες και θεσμικά ανεκτές. Όταν πέντε γυναίκες πεθαίνουν στον ίδιο χώρο εργασίας, δεν μιλάμε για ατυχία. Μιλάμε για δομικό έγκλημα.
.jpg)
