Το κράτος με βασικό εργαλείο την δημόσια διοίκηση όπως διαμορφώθηκε μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και χάρις στις κατακτήσεις των κοινωνικών αγώνων αποτελούσε βασικό θεσμό για την οργάνωση, τη σταθερότητα και τη συνοχή κάθε κοινωνίας. Μέσα από τη λειτουργία του ρυθμιζόταν η οικονομική και κοινωνική ζωή ,διασφαλιζόταν η πρόσβαση των πολιτών σε δημόσια αγαθά και υπηρεσίες και η προστασία των δικαιωμάτων τους.
Ωστόσο, από τα τέλη του 20ού αιώνα και κυρίως μετά την παγκόσμια οικονομική κρίση του 2008, επιβλήθηκε η επιλογή της συρρίκνωσης του δημόσιου χαρακτήρα του κράτους, ως μέσο εξόδου από τη δημοσιονομική κρίση και προσέλκυσης επενδύσεων. Δυστυχώς, η εμπειρία αυτής της πολιτικής είχε και συνεχίζει να έχει καταστροφικές συνέπειες σε όλη την Ευρώπη, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα την Ελλάδα , επιβεβαιώνοντας πως η αποδυνάμωση του δημόσιου τομέα χωρίς κοινωνικές δικλείδες οδηγεί σε σοβαρές ανισορροπίες.
