H περίοδος 2015-2019 αποτελεί ένα αμήχανο ιστορικό κενό που πρέπει να ξεχαστεί ώστε να καταστεί δυνατή η νέα πολιτική αφήγηση
Του Πέτρου Ράλλιου *
Η επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα στην πολιτική σκηνή, μέσα από τη νέα «Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη», δεν αποτελεί απλώς ακόμη μία προσπάθεια ανασύνταξης του κατακερματισμένου χώρου της ελληνικής κεντροαριστεράς. Συνιστά μια πολύ βαθύτερη πολιτική επιχείρηση: μια απόπειρα επανανοηματοδότησης όχι μόνο του ίδιου του προσώπου του, αλλά και ολόκληρης της πολιτικής του διαδρομής. Το νέο εγχείρημα δεν εμφανίζεται ως φυσική συνέχεια του ΣΥΡΙΖΑ της διακυβέρνησης. Εμφανίζεται σχεδόν ως υπέρβασή του. Σαν μια νέα αρχή που ζητά να κριθεί όχι με βάση όσα συνέβησαν, αλλά με βάση όσα υπόσχεται ότι μπορούν ξανά να συμβούν.
Αυτό αποτυπώνεται ήδη από την ίδια την επιλογή του ονόματος. «ΕΛΑΣ». Ακόμη κι αν επισήμως πρόκειται για τα αρχικά της «Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης», είναι αδύνατον, στην ελληνική ιστορική και πολιτική συνείδηση, να μη λειτουργεί ως άμεση αναφορά στον Ελληνικό Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό της Κατοχής. Πρόκειται για μια επιλογή βαθιά συμβολική και εξαιρετικά φορτισμένη. Δεν παραπέμπει απλώς στην εθνική αντίσταση· παραπέμπει συνολικά στο ιστορικό τραύμα και τις μεγάλες διαιρέσεις της δεκαετίας του ’40, στο εαμικό κίνημα, στον Εμφύλιο, στη μετεμφυλιακή Ελλάδα.
