Στις 10/05 εκδικάζεται στο ΣτΕ η προσφυγή των εργαζόμενων της ΕΥΔΑΠ για την ακύρωση του διαγωνισμού παραχώρησης σε ιδιωτικές εταιρείες μέσω ΣΔΙΤ της λειτουργίας και της συντήρησης του Εξωτερικού Υδροδοτικού Συστήματος (ΕΥΣ) Αθήνας. Το ΕΥΣ της Αθήνας περιλαμβάνει όλους τους υδάτινους πόρους, τις υποδομές και τις εγκαταστάσεις για την τροφοδότηση της πρωτεύουσας με πόσιμο νερό: τα φράγματα και τις τεχνητές λίμνες Ευήνου, Μόρνου, Μαραθώνα, τη λίμνη Υλίκη, τις γεωτρήσεις στον Βοιωτικό κάμπο, τα δίκτυα μεταφοράς μήκους 400 χιλιομέτρων και τα απαιτούμενα αντλιοστάσια.
Του Άκη Ζαρκαδούλα *
Όλα τα παραπάνω αποτελούν δημόσια περιουσία, της οποίας την ευθύνη συντήρησης και λειτουργίας έχει έως τώρα η ΕΥΔΑΠ, παρέχοντας απρόσκοπτα νερό υψηλής ποιότητας ακόμα και σε περιόδους σημαντικών βλαβών και λειψυδρίας. Παρόλα αυτά η κυβέρνηση της ΝΔ, πιστή στις νεοφιλελεύθερες ιδεοληψίες της για την ιδιωτικοποίηση όλων των κοινωνικών αγαθών και την παράδοσή τους σε μεγαλοεργολάβους, επιμένει στην πραγματοποίηση του διαγωνισμού. Συνεχίζεται με αυτό τον τρόπο ένας μακρύς δρόμος μνημονιακής πολιτικής, η γενικευμένη απορρύθμιση της οποίας υπηρετείται πιστά από την τωρινή και την προηγούμενη κυβέρνηση. Όπως τονίζεται σε σχετική έρευνα γύρω από την ιδιωτικοποίηση του νερού [2], η εν λόγω απορρύθμιση “δημιούργησε ευνοϊκές συνθήκες κερδοσκοπίας προς όφελος συγκεκριμένων ομάδων συμφερόντων. Ξένοι και εγχώριοι αγοραστές δείχνουν ενδιαφέρον για την εξαγορά του ελληνικού δημόσιου πλούτου σε εξωφρενικές τιμές ευκαιρίας. Ο πλούτος αυτός περιλαμβάνει τους φυσικούς πόρους και τις σχετικές υποδομές, που κατασκευάστηκαν με τις εισφορές γενεών Ελλήνων φορολογουμένων.[…] Φυσικοί πόροι, όπως το νερό, βγαίνουν σε πλειστηριασμό ως εμπόρευμα ευκαιρίας και οι ενδιαφερόμενοι «επενδυτές» αντιμετωπίζονται ως εθνικοί ευεργέτες, την ίδια στιγμή που στο εξωτερικό κλιμακώνεται η τάση να επανέλθουν οι υπηρεσίες ύδρευσης σε δημόσιο έλεγχο.”
