Του δρ Γιάννη Πάσχου
Η ιστορία της ιχθυοκαλλιέργειας στην Ελλάδα αρχίζει κάπου το 1950 με την εκτροφή της αμερικάνικης πέστροφας. Το τι είχε ειπωθεί εκείνα τα χρόνια, όπως διηγούνται οι παλιοί ιχθυολόγοι, ήταν κάτι το τραγικό. Ακόμη και ομάδες από αγρότες, κυρίως, έκλειναν τα βράδια τις εισόδους του νερού για να πεθάνουν τα ψάρια, οι διάβολοι, οι φορείς της μεγάλης αρρώστιας που θα ερχόταν… Βέβαια από μια μεριά δεν είχαν και άδικο, όταν καθημερινά έβλεπαν τόνους από νωπά εντόσθια κοτόπουλων να τα πετάνε παράνομα τις νύχτες στις δεξαμενές και τα ψάρια να τα τρώνε αχόρταγα. Σταδιακά τα πράγματα άλλαξαν, το στοιχειώδες νομικό πλαίσιο άλλαξε, οι πεστροφοτρόφοι πλήρωσαν πολύ ακριβά τις αποκοτιές, την επιπολαιότητα και την ασχετοσύνη τους, η πετροφοκαλλιέργεια εκσυγχρονίστηκε, με αποτέλεσμα, η ελληνική πέστροφα να εξάγεται με επιτυχία σε δύσκολες ανταγωνίστηκες αγορές.
Η εμπειρία από την πεστροφοκαλλιέργεια σηματοδότησε σε μεγάλο βαθμό και τις αυστηρές προδιαγραφές που μπήκαν εξ αρχής στις εκτροφές των θαλασσινών ψαριών. Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι το πλαίσιο αυτό ήταν και το καλύτερο και ότι οι παραγωγοί σέβονταν και ακολουθούσαν κατά γράμμα τις οδηγίες μιας καλής και ισορροπημένης εκτροφής. Αυτό που έβαλε και βάζει ένα μεγάλο στοπ στη μη συμμόρφωση ορισμένων παραγωγών με την επιστημονική και ισορροπημένη εκτροφή είναι το ίδιο το ψάρι. Το ψάρι, σε σχέση με άλλα ζώα που εκτρέφονται, είναι από τη φύση του πιο ευαίσθητο, οτιδήποτε δεν εναρμονίζεται με τις βιολογικές του ανάγκες έχει άμεσες αρνητικές επιπτώσεις, επιπτώσεις που μπορούν να οδηγήσουν στην καταστροφή ολόκληρης της παραγωγής, πράγμα που κατάλαβαν πολύ καλά οι περισσότεροι παραγωγοί. Εξαιρέσεις, φυσικά πάντα υπάρχουν.
