Το Ιράν δεν έχει κανένα λόγο να σταματήσει τον πόλεμο και, στην πραγματικότητα, δεν πρέπει.
Του Φώτη Τερζάκη
Ας μου επιτραπεί να ξεκινήσω με μια παλιά ιστορία. Ύστερ’ από την πρώτη μίνι-εθνοκάθαρση και γενοκτονία που έκαναν οι ένοπλες σιωνιστικές οργανώσεις τον χειμώνα του 1948, λίγο πριν λήξει η Βρετανική Εντολή της Παλαιστίνης και δημιουργηθεί επισήμως το κράτος του Ισραήλ, και ύστερ’ από την πρώτη αποτυχημένη προσπάθεια λίγων ασυντόνιστων και άσχημα εξοπλισμένων αραβικών στρατών -από την Αίγυπτο, την Ιορδανία και τη Συρία- να ανακόψουν την επερχόμενη καταστροφή, δύο πράγματα έγιναν εμμονή του νεοσύστατου κράτους: πρώτον, να εκκαθαρίσει ολοκληρωτικά τον ιθαγενή παλαιστινιακό πληθυσμό απ’ όλη την επικράτεια που εποφθαλμιούσε· και, δεύτερον, να εξαλείψει το ενδεχόμενο ύπαρξης οιουδήποτε ισχυρού αραβικού κράτους στην ευρύτερη περιφέρεια που θα μπορούσε να εκληφθεί ως «υπαρξιακή απειλή» για τη σιωνιστική αποικία.





