Η κυβερνητική διαχείριση µοιάζει µε άσκηση προσοµοίωσης.
Της Χρύσας Κακατσάκη
Τέτοιες µέρες, πριν από 63 χρόνια, ο Κωνσταντίνος Καραµανλής µαθαίνοντας για τη δολοφονία του Λαµπράκη ξεστόµισε την περιβόητη φράση: Ποιος κυβερνά αυτό τον τόπο; Εννοούσε φυσικά τα µετεµφυλιακά κατάλοιπα και παράσιτα που σιτίζονταν δίπλα σε δωσιλογικές οργανώσεις και ακροδεξιούς αξιωµατικούς. Σήµερα οι παρακρατικοί δεν είναι άνθρωποι του υποκόσµου ή Γκοτζαµάνηδες µε τρίκυκλο. Φορούν ακριβά κοστούµια, δηλώνουν επιχειρηµατίες ή απόστρατοι Ισραηλινοί αξιωµατικοί και προσφέρουν τις υπηρεσίες τους σε όποιον τις ζητήσει. Αρκεί να κατασκευάσουν ένα περιβάλλον όπου η ευθύνη εξαχνώνεται και το πολιτικό κέντρο δεν κατονοµάζεται. Το κράτος δεν χρειάζεται να πληρώνει χαφιέδες µε µαύρη καµπαρντίνα. Χωράει στο αυτί, στην τσέπη, στο χέρι που κρατά το κινητό, στις συνοµιλίες υπουργών, δηµοσιογράφων και πολιτών.
