Ο πόλεμος δεν είναι πρόσκαιρο «ελάττωμα» του συστήματος αλλά ένα από τα δομικά του εργαλεία για την αναπαραγωγή ελέγχου και την αναβολή βαθιών κρίσεων.
Του Μαρουάν Εμίλ Τουμπάσι (Marwan E. Toubassi) *
Η λεγόμενη «διεθνής έννομη τάξη» δεν είναι παρά ένα γλωσσικό προκάλυμμα ενός σκηνικού, του οποίου η ιστορική λειτουργία έχει λήξει. Αυτό που διαλύεται σήμερα δεν είναι απλώς ένα νομικό σύστημα ή οι διεθνείς θεσμοί, αλλά μάλλον μια πλήρης φόρμουλα για τη διαχείριση των αντιφάσεων μέσα στο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα, που σχηματίστηκε μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο για να ελέγξει τη σύγκρουση μεταξύ μεγάλων δυνάμεων και όχι για να προστατεύσει τους λαούς ή να αποτρέψει πολέμους.
Αυτό που βλέπουμε σήμερα, ειδικά μετά την κατάρρευση του σοσιαλιστικού πόλου ως συστατικού του διεθνούς συστήματος, είναι μια άμεση έκφραση της κρίσης του καπιταλιστικού οικονομικού συστήματος που έχει συσσωρεύσει πλούτο στα χέρια λίγων ανθρώπων, συγκεκριμένα των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά δεν είναι πλέον σε θέση να επιτύχει κέρδη μέσω της παραγωγής και της ανάπτυξης. Όταν αυτό το καθεστώς δεν μπορεί να επεκταθεί ειρηνικά, καταφεύγει σε αναγκαστική επέκταση, λεηλατώντας πόρους και διαιρώντας εκ νέου τον κόσμο διά της βίας.
