Της Μάρας Λεβίδη *
«Με την αλληγορία των αλόγων
και με την λογική των παραλόγων
λέγω αυτό που θα ‘θελε να πει ο καθένας
και υπογράφω εγώ για όλους, ο «Κανένας»
Εγώ είμαι εγώ, εγώ είμαι κι ο άλλος,
εγώ ο μικρός, εγώ και ο μεγάλος
βαρώ τα όργανα και τραγουδάω στους δρόμους
με τους ελεύθερους και με τους παρανόμους.
Εγώ αητός, εγώ και Προμηθέας
εγώ ο τρελός της διπλανής παρέας,
λέγω αυτά που δεν τολμάτε εσείς να πείτε
και χαρμοκλαίω που στο βάθος…. συμφωνείτε»
Νίκο!
Μια φορά σπάει η στάμνα στη βρύση, έλεγε η γιαγιά μου, φιλαράκι μου καλό και δεν καταλάβαινα τότε τι ήθελε να πει. Τώρα ξέρω. Τώρα που κάθομαι και κοιτάζω λυπημένη τα σπασμένα κομμάτια σου στη γούρνα της βρύσης. Τώρα που δεν ξέρω ποιο να πρωτομαζέψω και πως να τα συγκολλήσω, να σε φτιάξω ξανά απ’ την αρχή – γιατί μου λείπεις κι όλας ρε Μπαγάσα.
Να πω για την μεγάλη, την τεράστια σου καρδιά; Αυτή που χώραγε τον κόσμον όλον, καλούς, κακούς, στραβούς κι ανάποδους;
