Του Νίκου Αργεάδη
Στη βιολογία, ο παρασιτισμός αποτελεί μία από τις πιο σκληρές αλλά και πιο εξελιγμένες στρατηγικές επιβίωσης. Ο μύκητας Ophiocordyceps unilateralis και η σφήκα-θηρευτής Ampulex compressa δεν εξοντώνουν ακαριαία το θύμα τους. Εισβάλλουν στον οργανισμό, καταλαμβάνουν το νευρικό σύστημα και τις μυϊκές ίνες, και μετατρέπουν το έντομο σε έναν πειθήνιο οργανισμό-«ζόμπι».
Το παράσιτο δεν επιζητά την άμεση εξόντωση του ξενιστή. Αντίθετα, τον κρατά ζωντανό για όσο ακριβώς διάστημα χρειάζεται ώστε να καταναλώσει τους πόρους του, να προστατευθεί από τους εξωτερικούς κινδύνους και, τελικά, να χρησιμοποιήσει το σώμα του ως πλατφόρμα αναπαραγωγής και διασποράς.
Το παράσιτο δεν επιζητά την άμεση εξόντωση του ξενιστή. Αντίθετα, τον κρατά ζωντανό για όσο ακριβώς διάστημα χρειάζεται ώστε να καταναλώσει τους πόρους του, να προστατευθεί από τους εξωτερικούς κινδύνους και, τελικά, να χρησιμοποιήσει το σώμα του ως πλατφόρμα αναπαραγωγής και διασποράς.
