Η βία εναντίον φοιτητών και αναρχικών, ή όποιων τους μοιάζει, ή όποιων βρίσκονται εκεί κοντά, ή όποιων τέλος πάντων μπορούν να μπουν στο ίδιο τσουβάλι, είναι ένας πολύ καλός αντιπερισπασμός για την κυβέρνηση.
Του Κωνσταντίνου Πουλή
«Θυμάστε τους αρχαίους Ρωμαίους στην αρένα; Τα κυνήγια όπου σκοτώνονταν σε μία μέρα τρακόσια λιοντάρια και καμιά εκατοστή άνθρωποι; Θυμάστε πώς ογδόντα χιλιάδες θεατές χτυπούσαν τα χέρια τους; Φρόνιμες νοικοκυρές φέρνανε τις κόρες τους που ήταν σε ηλικία γάμου, κι εκείνες οι αγνές παρθένες με τα λευκά χέρια έκαναν με τον αντίχειρά τους ένα μικρό χαριτωμένο νεύμα προς τα κάτω, που σήμαινε: “Εμπρός, αρκετά τεμπελιάσατε! Για αποτελειώστε επιτέλους εκείνον εκεί και τον άλλον, εκείνον τον μισοπεθαμένο!”»
Αλέξανδρος Δουμάς, Κόμης Μοντεχρήστος
Παρακαλώ να παραβλέψουμε την αναφορά στην παρθενική αθωότητα, πρόκειται για μυθιστόρημα του Αλέξανδρου Δουμά από το 1844. (εκδ. Gutenberg, μετφρ. Αρκομάνη Ωρ.). Η ελαφρότητα αυτή με την οποία αποφασίζεται ο θάνατος των άλλων είναι ένα σταθερό και πάντοτε σοκαριστικό συστατικό αυτού του όχλου που δεν χορταίνει την απόλαυση για τα βάσανα των άλλων. Αρκεί να δώσεις σε αυτόν τον κόσμο έναν συνάνθρωπο για να τον φάνε τα λιοντάρια και θα συνεχίσει να λατρεύει τους άρχοντές του σα θεούς.
