Οι νέοι και νέες της Αλβανίας κουράστηκαν να φεύγουν. Βαρέθηκαν να μην χωράνε. Είναι αποφασισμένοι να δώσουν μάχη για να ζήσουν καλύτερα.
Του Συμεών Λαμάι *
Τα φλαμίνγκο είναι πουλιά που φεύγουν όταν ο τόπος δεν τα χωρά. Η κλασική αναπαράσταση που έχουμε όταν ακούμε για εκείνα είναι να στέκονται ακίνητα σε ρηχά νερά, να βάφουν ροζ το τοπίο γύρω τους και να ισορροπούν σε ένα πόδι σε μια προσπάθεια να εξοικονομήσουν ενέργεια. Μοιάζουν πραγματικά σαν να είναι γεννημένα να συμβολίζουν την ηρεμία. Πίσω όμως από αυτή τη γαλήνια εικόνα κρύβεται μια λιγότερο γνωστή πλευρά. Όταν ο χώρος περιορίζεται και η τροφή γίνεται αντικείμενο διεκδίκησης, μπορούν να γίνουν εξαιρετικά επιθετικά.Από τη γαλήνη στην οργή πέρασε και η «Επανάσταση των Φλαμίνγκο» στην Αλβανία. Μετά από περίπου τεσσεράμισι μήνες ειρηνικών κινητοποιήσεων, το κίνημα μπήκε τις τελευταίες πέντε ημέρες στη δεύτερη πράξη του, εκείνη της οργής. Με μια πρώτη ματιά στη γειτονική χώρα, βλέπει κανείς δημόσια κτίρια να παραδίδονται στις φλόγες, τράπεζες να λεηλατούνται, δρόμους να γεμίζουν σπασμένα γυαλιά και ξηλωμένα πλακόστρωτα. Όσα συμβαίνουν, ωστόσο, δεν μπορούν να κατανοηθούν χωρίς δύο πλαίσια.
