Του Δημήτρη Μητρόπουλου
Πληθαίνουν οι δηλώσεις των κυβερνητικών στελεχών που είναι αγανακτισμένοι με το λαό, τη μιζέρια του και την κακομοιριά του.
Δήλωση 1: «Διακρίνω μια υπερκατανάλωση παντού και τους δρόμους γεμάτους αυτοκίνητα», διαπίστωσε ο πρώην υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων Κώστας Τσιάρας.
Δήλωση 2: «Αν δεν αντέχεις να δώσεις 10 ευρώ βενζίνη για να πας και να έρθεις στη δουλειά σου, χρησιμοποιείς μέσα μεταφοράς». Τάδε έφη αγανακτισμένος ο βουλευτής Πιερίας της ΝΔ Σπύρος Κουλκουδίνας.
Δήλωση 3η: «Έχουμε τα κόμματα που εκπροσωπούν τον κακομοίρη» (το 70-75% που δεν ψηφίζει ΝΔ δηλαδή;), δήλωσε σε τηλεοπτική του εμφάνιση ο υφυπουργός Εξωτερικών Χάρης Θεοχάρης, αγανακτισμένος κι αυτός με την ατμόσφαιρα αρνητισμού και μιζέριας. «Υπάρχουν όμως και νοικοκύρηδες. Δεν υπάρχουν μόνο κακομοίρηδες!».
Δήλωση 4η: «Αυτό που συμβαίνει αυτή την περίοδο στην Ελλάδα είναι η πιο συγκλονιστική περίοδος ευημερίας στην Ευρώπη ευρωπαϊκής χώρας τις τελευταίες δεκαετίες. Δεν έχει ξαναγίνει». Άδωνις Γεωργιάδης, υπουργός Υγείας
Τέτοια αλαζονεία και προκλητικότητα είχε και το ΠΑΣΟΚ το 2009-2011, όταν έλεγε ο επίσης αγανακτισμένος Πάγκαλος το «όλοι μαζί τα φάγαμε» και ο επίσης αγανακτισμένος «ψήφισα αλλά δεν διάβασα το μνημόνιο», Χρυσοχοϊδης.
Και μετά αγανάκτησε και ο λαός και τους κυνηγούσε και τους “πήρε με τις πέτρες” στις πλατείες και στα χωριά. Ήταν τότε που έπρεπε να καταδικάσουμε την βία των αγανακτισμένων. Όχι των κυβερνητικών. Του λαού.
Για την ιστορία ο ξεσηκωμός των αγανακτισμένων ήταν τότε που έριξε τους τότε αλαζόνες από το 40% στο 4%, και από τότε δεν ξαναπήραν κεφάλι.
Αν και προεκλογική χρονιά το ίδιο απαιτείται και τώρα απέναντι στους νυν αλαζόνες. Η εκλογική αναμονή και η αναζήτηση του όποιου δεύτερου κόμματος “μπας και…” μόνο κακό κάνει στην υπόθεση αυτή.
Στην ιστορία τα καθεστώτα δεν πέφτουν με εκλογές και εκλογική αναμονή. Χρειάζεται ξεσηκωμός και μετά οι εκλογές σφραγίζουν το βάθος της όποιας αλλαγής. Αν ισχύει η εκτίμηση για “καθεστώς Μητσοτάκη” δεν θα πέσει με εκλογές και τον λαό στην αδράνεια.
Το ερώτημα είναι αν κάποιος από την αντιπολίτευση επιθυμεί ή οργανώνει τον λαϊκό ξεσηκωμό. Η απάντηση είναι πως όχι.
Και το ακόμα πιο δύσκολο ερώτημα είναι τι θα γίνει αν δεν το κάνει η “προοδευτική” αντιπολίτευση, αλλά φλερτάρει με την ιδέα άλλος από την “μη προοδευτική” αντιπολίτευση…
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου