Του Χρήστου Μιάμη
Η σημερινή μορφή του ισραηλινού κράτους δεν μπορεί να ερμηνευθεί επαρκώς ούτε ως απλή έκφανση εθνικισμού ούτε ως προϊόν μιας αυταρχικής κυβέρνησης που παρέκκλινε από κάποια προηγούμενη εύτακτη κανονικότητα. Απαιτείται ένα ευρύτερο υλιστικό σχήμα, μέσα στο οποίο η θεολογία, η κρατική μορφή, το κεφάλαιο και η στρατιωτική ισχύς αντιμετωπίζονται ως αλληλοτροφοδοτούμενες πλευρές μιας ενιαίας διαδικασίας κυριαρχίας. Υπό αυτή την έννοια, η σύζευξη μεσσιανικότητας και Ολοκληρωτικού Καπιταλισμού αποκτά στην περίπτωση του Ισραήλ ιδιαίτερη καθαρότητα: η υπερβατική υπόσχεση μετατρέπεται σε πολιτική νομιμοποίηση, ενώ η πολιτική νομιμοποίηση οργανώνει υλικά την κατοχή, τον εποικισμό, την εκδίωξη και την ανακατανομή ισχύος.
