Του Δημοσθένη Μιχόπουλου
Η Ελλάδα βρίσκεται μπροστά σε ένα παράδοξο. Ύστερα από δεκαπέντε χρόνια δημοσιονομικής ασφυξίας, αποκτά επιτέλους πλεονάσματα και ταμειακή ευχέρεια. Και αντί να αντιμετωπίσει αυτή την εξέλιξη ως τη σπάνια ευκαιρία για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, σπεύδει να αποπληρώσει χρέος ακόμη και πολλά χρόνια πριν από τη συμβατική λήξη του.Η κυβερνητική επιχειρηματολογία είναι γνωστή: Μειώνεται το δημόσιο χρέος, εξοικονομούνται τόκοι, περιορίζεται ο επιτοκιακός κίνδυνος, ενισχύεται η αξιοπιστία της χώρας στις αγορές. Όλα αυτά είναι υπαρκτά οφέλη. Δεν απαντούν όμως στο βασικό οικονομικό ερώτημα: Είναι η πρόωρη αποπληρωμή χρέους η καλύτερη δυνατή χρήση του πλεονάσματος μιας οικονομίας που εξακολουθεί να πάσχει από τεράστιο παραγωγικό έλλειμμα; Η απάντηση δεν είναι καθόλου αυτονόητη.
