Του Ανδρέα Καψαμπέλη
Κάθε φορά που η χώρα περνά περίοδο θεσμικής κόπωσης, πολιτικής δυσπιστίας και γενικευμένης απογοήτευσης, επανέρχεται σχεδόν νομοτελειακά η συζήτηση περί συνταγματικής αναθεώρησης. Μήπως, όμως, ήρθε η ώρα για μια μεγαλύτερη αλλαγή; Μήπως χρειάζεται μια Συντακτική Εθνοσυνέλευση; Μήπως πρέπει να ξαναγραφτούν οι κανόνες του παιχνιδιού;
Η συζήτηση έχει πάντα μια γοητεία. Δίνει την αίσθηση μιας νέας αρχής. Μιας επανεκκίνησης. Σαν να μπορούμε να αφήσουμε πίσω όλα όσα μας ταλαιπώρησαν κάνοντας ορισμένα θεσμικά μερεμέτια. Ρίχνοντας, πάντως, μια ιστορική ματιά, θα διαπιστώσει κανείς ότι η Ελλάδα δεν πάσχει από έλλειψη Συντάγματος. Πάσχει από περίσσευμα ερμηνειών του. Από παράθυρα που βαφτίζονται εξαιρέσεις. Από εξαιρέσεις που μετατρέπονται σε κανόνα. Από διευκολύνσεις που παρουσιάζονται ως μεταρρυθμίσεις και από πολιτικές δικαιολογίες που επιστρατεύονται κάθε φορά που η πραγματικότητα χαλάει το αφήγημα.
