Του Σπύρου Στάλια *
Όταν το συνολικό προσωπικό της χώρας, εντός και εκτός Βουλής, εμπαίζεται από τους διεθνείς τεχνοκράτες και κανένας από το εγχώριο πολιτικό προσωπικό δεν βγαίνει να απαντήσει, τότε η Δημοκρατία στη χώρα πάσχει βαριά. Και η απάντηση, προφανώς, μάλλον δεν είναι οι επικείμενες εκλογές του 2027 !
Πώς μπορεί άλλωστε να είναι αυτή η απάντηση, όταν το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να αλλάζουμε την Κυβέρνηση με πολιτικούς οι οποίοι θα ασκούν την ίδια ακριβώς πολιτική, οπως και πριν; Μια πολιτική προδιαγεγραμμένη και δοσμένη από την ΕΚΤ και το ΔΝΤ, με τις ευλογίες των Βρυξελλών, μάλλον για τα επόμενα 50 χρόνια.
Έχετε ξαναδεί τέτοια «δημοκρατία», όπου οι κάλπες θα είναι μετά άδειες πολιτικού περιεχομένου αφού όλοι οι πολιτικοί, ασχέτως του πώς απατηλά αυτοονομάζονται, είναι στην πραγματικότητα δούλοι της τραπεζοκρατούμενης ευρωζώνης;
Αυτή η συνένοχη σιωπή και η πλήρης αποδόμηση της πολιτικής ουσίας αποκαλύφθηκε ανάγλυφα στην πρόσφατη συνέντευξη της Γενικής Διευθύντριας του ΔΝΤ, Κρισταλίνα Γκεοργκίεβα, στη κυρία Μαρία Σαράφογλου στον ΑΝΤ1. Στην ερώτηση της για το ποιο ήταν το σημαντικότερο μάθημα από την ελληνική κρίση, η επικεφαλής του ΔΝΤ δήλωσε με περίσσια θρασύτητα:
«Μπράβο στην Ελλάδα. Η Ελλάδα είναι μια πραγματική ιστορία επιτυχίας. Βγήκατε από μια πολύ βαθιά κρίση και σήμερα είστε μία από τις οικονομίες με τις καλύτερες επιδόσεις στην Ευρώπη. Άρα, το ερώτημα είναι: τι μάθαμε από την Ελλάδα; Πρώτον, μάθαμε ότι η δημοσιονομική σύνεση έχει σημασία. Η Ελλάδα έχει βελτιώσει δραματικά τη φορολογική είσπραξη και την αποτελεσματικότητα των δημόσιων δαπανών. Δεύτερον, χρειάζεται η ιδιωτική πρωτοβουλία να οδηγεί την ανάπτυξη... Και τρίτον, πρέπει να χτίζεις πάνω στα συγκριτικά σου πλεονεκτήματα. Στην Ελλάδα, αυτό είναι ο τουρισμός...»
Το πολιτικό σύστημα σιώπησε, σε αυτή την πρόκληση, επειδή έχει αποδεχθεί τον ρόλο του δεσμοφύλακα.
Ας σπάσουμε, λοιπόν, αυτή τη σιωπή, μεταφράζοντας τους πραγματικούς μακροοικονομικούς «κωδικούς» που κρύβονται πίσω από το success story της τραπεζοκρατίας:
Κωδικός 1: «Δημοσιονομική σύνεση» = Βίαιη αφαίρεση πλούτου
Αυτό που ονομάζουν «σύνεση» είναι η άγρια αφαίρεση ρευστότητας μέσω έμμεσων φόρων για τη δημιουργία αιματηρών πρωτογενών πλεονασμάτων. Με βάση τη μαθηματική ταυτότητα των τομεακών ισοζυγίων, όταν το Κράτος απομυζά πλεονάσματα και το Εξωτερικό Ισοζύγιο αιμορραγεί (ελλείμματα), ο εγχώριος Ιδιωτικός Τομέας είναι μαθηματικά υποχρεωμένος να καταγράφει έλλειμμα. Η «επιτυχία» τους είναι ότι μετέτρεψαν την αποταμίευση των ελληνικών νοικοκυριών στη χειρότερη της Ευρωζώνης. Το κράτος ευημερεί λογιστικά επειδή ο πολίτης φτωχαίνει πραγματικά.
Κωδικός 2: «Ιδιωτικές επενδύσεις» = Αφελληνισμός των παγίων
Οι «επενδύσεις» για τις οποίες πανηγυρίζει το ΔΝΤ δεν αφορούν νέα παραγωγή, εργοστάσια ή τεχνολογία. Αφορούν το Real Estate, την Golden Visa και την επιθετική εξαγορά κόκκινων δανείων και υποδομών από ξένα funds (asset stripping). Δεν πρόκειται για παραγωγικές επενδύσεις που αυξάνουν την παραγωγικότητα της εργασίας (όπου η χώρα παραμένει ουραγός), αλλά για μια βίαιη αλλαγή ιδιοκτησίας των παγίων της χώρας.
Κωδικός 3: «Συγκριτικό πλεονέκτημα ο τουρισμός» = Η παγίδα της υποανοιχτής οικονομίας
Το ΔΝΤ επιβάλλει στην Ελλάδα να παραμείνει μια οικονομία χαμηλής προστιθέμενης αξίας. Όμως η «μονοκαλλιέργεια» του τουρισμού τροφοδοτεί άμεσα τις εισαγωγές (τρόφιμα, καύσιμα, καταναλωτικά αγαθά) για την εξυπηρέτηση των επισκεπτών. Το αποτέλεσμα; Κάθε φορά που αυξάνεται τεχνητά το ΑΕΠ, το Ισοζύγιο Τρεχουσών Συναλλαγών χειροτερεύει. Η χώρα καταναλώνει μόνιμα περισσότερα από όσα παράγει.
Οι 4 Ερωτήσεις που Ξεσκεπάζουν τη Δουλεία του Συστήματος
Αν θέλουμε να αναμετρηθούμε με τη «συνωμοσία της σιωπής» ενόψει των εκλογών του 2027, πρέπει να θέσουμε στους διαχειριστές της εξουσίας τέσσερα αδυσώπητα ερωτήματα:
1. Η Μαθηματική Παγίδα: Με μόνιμα κρατικά πλεονάσματα και ελλειμματικό εξωτερικό ισοζύγιο, πώς ακριβώς θα καταφέρει ο ιδιωτικός τομέας να αποταμιεύσει και να μην χρεώνεται;
2. Η Μονοκαλλιέργεια: Ποιο είναι το συγκεκριμένο σχέδιο για παραγωγή διεθνώς εμπορεύσιμων αγαθών, ώστε να σταματήσει η οικονομία να εξαρτάται αποκλειστικά από τη φούσκα του τουρισμού και του real estate;
3. Ενέργεια και Άμυνα: Με την ολοκλήρωση της απολιγνιτοποίησης, πώς θα εξασφαλιστεί φθηνή ιδιοπαραγόμενη ενέργεια χωρίς εξάρτηση από το εισαγόμενο φυσικό αέριο, και πώς θα χρηματοδοτηθεί η άμυνα χωρίς τη διάλυση του προϋπολογισμού;
4. Ο Ορίζοντας «Μετά το 2027»: Όταν τελειώσουν τα χρήματα του Ταμείου Ανάκαμψης και πλησιάσουμε στο 2032 (λήξη περιόδου χάριτος για τους τόκους του χρέους), ποιο είναι το σχέδιο επιβίωσης της χώρας έξω από τον ζουρλομανδύα;
Επίλογος
Η κυρία Γκεοργκίεβα έκανε άψογα τη δουλειά της: ήρθε στην Αθήνα για να επιβεβαιώσει ότι ο πειθαρχημένος ασθενής συνεχίζει να παίρνει το φάρμακο που εξασφαλίζει τις ξένες τράπεζες, έστω κι αν η χώρα μετατρέπεται σε παραγωγική έρημο.
Η πραγματική απαξίωση ανήκει στο εγχώριο πολιτικό προσωπικό που σιωπά και υπακούει.
Μέχρι τις κάλπες του 2027, το σύστημα θα «τσουλάει» με τον αναπνευστήρα των ευρωπαϊκών κονδυλίων. Όμως η μετά το 2027 εποχή θα είναι η στιγμή της αλήθειας.
Όποιος ζητά την ψήφο του Λαού χωρίς να έχει το πολιτικό θάρρος να συγκρουστεί με τον μνημονιακό δημοσιονομικό ζουρλομανδύα της Ευρωζώνης, είναι απλώς καταδικασμένος να γίνει ο επόμενος πρόθυμος διαχειριστής της ίδιας δομικής μιζέριας και υποτέλειας.
Προσοχή: Το πρόβλημα δεν είναι κυβερνητικό, είναι καθεστωτικό.
* Σπυρίδων Σταλιας, Οικονομολόγος PhD, spyridonstalias@hotmail.com
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου