Της Μάρας Λεβίδη *
«Με την αλληγορία των αλόγων
και με την λογική των παραλόγων
λέγω αυτό που θα ‘θελε να πει ο καθένας
και υπογράφω εγώ για όλους, ο «Κανένας»
Εγώ είμαι εγώ, εγώ είμαι κι ο άλλος,
εγώ ο μικρός, εγώ και ο μεγάλος
βαρώ τα όργανα και τραγουδάω στους δρόμους
με τους ελεύθερους και με τους παρανόμους.
Εγώ αητός, εγώ και Προμηθέας
εγώ ο τρελός της διπλανής παρέας,
λέγω αυτά που δεν τολμάτε εσείς να πείτε
και χαρμοκλαίω που στο βάθος…. συμφωνείτε»
Νίκο!
Μια φορά σπάει η στάμνα στη βρύση, έλεγε η γιαγιά μου, φιλαράκι μου καλό και δεν καταλάβαινα τότε τι ήθελε να πει. Τώρα ξέρω. Τώρα που κάθομαι και κοιτάζω λυπημένη τα σπασμένα κομμάτια σου στη γούρνα της βρύσης. Τώρα που δεν ξέρω ποιο να πρωτομαζέψω και πως να τα συγκολλήσω, να σε φτιάξω ξανά απ’ την αρχή – γιατί μου λείπεις κι όλας ρε Μπαγάσα.
Να πω για την μεγάλη, την τεράστια σου καρδιά; Αυτή που χώραγε τον κόσμον όλον, καλούς, κακούς, στραβούς κι ανάποδους;
Εκείνη την απίστευτη, ασυμβίβαστη ψυχή σου, που όταν άπλωνε τις φτερούγες της σε πέταγε σε μέρη άγνωστα και μαγικά που κανείς μας δεν είχε ποτέ ματασκεφτεί και ματαδεί;
Τα πάμπολλα ταλέντα σου, την γραφή, την ποίηση, την υποκριτική, την μουσική, που αυτή η αστείρευτη, δαιμονισμένη δημιουργικότητά σου, έβρισκε πάντα τρόπους μυστήριους να βγάζει σαν τον ταχυδακτυλουργό απ’ το μπαούλο, να ενώνει μεταξύ τους και να φτιάχνει μικρά και μεγάλα διαμαντάκια;
Το ελεύθερο πνεύμα σου που δεν γνώριζε συμβιβασμούς, νόρμες, κανόνες, στεγανά, που, σαν τους «Ιππείς της Πύλου» κάλπαζε ασταμάτητα, γκρεμίζοντας κλειστές πύλες και ανοίγοντας μονοπάτια μες απ’ τις αγριάδες, που ‘δειχναν πάντα του στραβού το δίκιο και της αρετής τον ανήφορο;
Μέχρι και την τελευταία χρονιά της ζωής σου, εκεί που πάλευες με τον Χάρο σου σε μαρμαρένια αλώνια, μάζεψες τα κουράγια σου, κι έγραψες με την κιθάρα σου τραγούδι για τον ΟΠΕΚΕΠΕ (στο Youtube) κι έκανες σχέδια να φτιάξεις παραστάσεις μουσικές και θεατρικές αυτό το καλοκαίρι. Και ζήταγες να βρεις μια κοπελιά, να τραγουδάει όμορφα και να παίζει - βρε αθεόφοβε - …. λύρα.
Ένας «Κανένας», ένας «Καραϊσκάκης - Κολοκοτρώνης», ένας «Χριστός που ξανασταυρώνεται»! Ένας σύγχρονος Διογένης, ένας αυθεντικός Δον Κιχώτης που, κόντρα στο όλο και πιο σκοτεινό ρεύμα των καιρών, μα μες απ’ το πιθάρι σου, μα πάνω στο ψωράλογό σου, δεν σταματούσες ποτέ να πολεμάς να γκρεμίσεις τους ανεμόμυλους. Καιρών όπου, εκεί που ο άνθρωπος χάνει όλο και περισσότερο το μέτρο, τις ηθικές του αξίες, την ανθρωπιά του, εσύ κολύμπαγες ακούραστος κόντρα στο ρεύμα, παλεύοντας κάθε φορά να φτάνεις στην πηγή και ν’ αποθέτεις ένα-ένα, με πολύ προσοχή, φροντίδα κι αγάπη τα αποκυήματα της δημιουργικότητάς σου.
Και δεκάρα δεν έδινες αν πέρασες απ’ τη ζωή τόσο, μα τόσο υποτιμημένος απ’ τους πολλούς, στο περιθώριο ενός συστήματος που προσπαθεί χρόνια τώρα να βάλει τον πολιτισμό στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Ούτε που σ’ ένοιαζε αν ήταν λίγοι αυτοί που σ’ ακολουθούσαμε, που η ψυχή μας ανασταίνονταν κάθε φορά, όταν ακούγαμε τα τραγούδια σου, όταν βλέπαμε τις παραστάσεις σου, που στηλίτευαν κάθε κακώς κείμενο σ’ αυτόν τον τόπο.
Δεν έγινε σκάνδαλο για σκάνδαλο, απάτη για απάτη, υφαρπαγή για υφαρπαγή από τους καρχαρίες των εξουσιών του τόπου και των παρατρεχάμενών τους - όλων αυτών που σήμερα χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για τον θάνατό σου και σε τιμούν τώρα, μετά θάνατον, αντιστρόφως ανάλογα απ’ ότι σε τιμούσαν εν ζωή - που να μην τα κάνεις τραγούδια και θεατρικές παραστάσεις. Έργα τέχνης που τους τα έτριβες στη μούρη, παίζοντας σε πλατείες, σε περιφερειακά θεατράκια και στο «Τραινοτεχνείο» σου, που με τόσο κόπο και αγάπη, λιθαράκι το λιθαράκι, δημιούργησες στην Κυπαρισσία και που αυτοί, οι αιωνίως «γνωστοί-άγνωστοι», βανδάλισαν πρόσφατα ανεπανόρθωτα.
Δεν θα συνεχίσω, γιατί λείπουν πολλά κομμάτια σου ακόμα, θα έπρεπε να γράψω βιβλίο, ή καλύτερα, τόμους ολόκληρους. Την αλήθεια θέλεις ρέεεεεεεεε;;; Δεν χωράς πουθενά ρε φίλε, πως να το κάνουμε; Γενικά για το «είδος» σου δεν υπάρχει μέρος πια στον πλανήτη που να το χωράει.
Θα πω μόνο τούτο: ότι στα σχολεία μιας ιδανικής πολιτείας, όπως την ονειρεύτηκες και την ονειρευόμαστε κι εμείς που σε γνωρίσαμε και σ’ αγαπήσαμε, μα μέσα απ’ τα έργα και τις ημέρες σου, μα κι από κοντά, θα σε κάνανε μάθημα ανθρωπιάς, ανιδιοτέλειας, δημιουργικότητας, πατριωτισμού, αέναης πάλης για το δίκιο κι «αρετής και τόλμης για την Ελευθερία».
Νίκο μου, Καλόγερέ μου, Φιλαράκι μου! Να περνάς καλά εκεί πάνω ρε Μπαγάσα με τους άλλους συντρόφους και συντρόφισσες που έχουν φύγει. Είσαι και θα είσαι για πάντα ο δικός μου, ο δικός μας, αγαπημένος «Κανένας».
* Μάρα Λεβίδη
Ψυχολόγος, Ψυχοθεραπεύτρια
Μέλος της πρωτοβουλίας «Δρόμος ανοιχτός»
(η φωτογραφία είναι από την τελευταία θεατρική παράσταση που ανέβασε ο Νίκος Καλογερόπουλος πριν δυο χειμώνες, γραμμένη από τον ίδιο, πάνω στο έργο του Πλούταρχου «Περί του μη δειν δανείζεσθαι» για τις συμφορές του δανεισμού και του χρέους)
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου