Στον χώρο όπου υπήρξαν πολιτικές διαφωνίες, στρατηγικές συγκρούσεις, ταξικά αιτήµατα, ενορχηστρωµένα ωστόσο στον αντιστασιακό παλµό, επιχειρείται να µείνουν µόνο τα στεφάνια και τα τραγούδια του Μίκη και του Λοΐζου
Της Χρύσας Κακατσάκη
Πόσο ενοχλητικό είναι το Πολυτεχνείο, 53 χρόνια µετά, ώστε ο πρύτανης να αποφασίζει να παραµείνουν τα κτίρια κλειστά, να επιβάλει περιορισµούς στον εορτασµό και να αρνείται να παραχωρήσει µια αίθουσα ακόµη και στον Σύλλογο Φυλακισθέντων; «Οταν χρησιµοποιώ µια λέξη» λέει ο Χάµπτι Ντάµπτι στην Αλίκη, «σηµαίνει ακριβώς ό,τι εγώ την επιλέγω να σηµαίνει».
Ετσι και η κυβέρνηση όταν στέκεται απέναντι στο µεταπολιτευτικό σύµβολο, το απονευρώνει από το εξεγερτικό του µήνυµα και το µετατρέπει σε ένα ακίνδυνο λείψανο µιας πολιτικής ψυχαγωγίας. Στον χώρο όπου υπήρξαν πολιτικές διαφωνίες, στρατηγικές συγκρούσεις, ταξικά αιτήµατα, ενορχηστρωµένα ωστόσο στον αντιστασιακό παλµό, επιχειρείται να µείνουν µόνο τα στεφάνια και τα τραγούδια του Μίκη και του Λοΐζου.
Η αλήθεια βέβαια είναι ότι η αποδόµησή του έχει αρχίσει από καιρό. Πότε µε δηλώσεις, όπως «δεν υπήρξαν νεκροί στο Πολυτεχνείο», πότε µε τους χαρακτηρισµούς του Συρίγου ότι αποτελεί πολιτική µυθολογία η αντίσταση κατά της χούντας. Σαν να µην προηγήθηκε η κατάληψη της Νοµικής, οι εργατικές συνελεύσεις, οι παράνοµες οργανώσεις, η διαµαρτυρία των συγγραφέων στα 18 κείµενα, οι πρώτες απεργίες, η πολιτική διάβρωση του καθεστώτος Παπαδόπουλου. Το τριήµερο της ρήξης δεν ήταν εποµένως µια τυχαία έκρηξη, αλλά η υλική µορφή µιας ιστορικής αναγκαιότητας. Το απεγνωσµένο κάλεσµα των εκφωνητών αφύπνισε µια φοβισµένη κοινωνία. Κινητοποίησε τους οικοδόµους που µοίραζαν τσιγάρα στην πύλη, τους αγρότες από τα Μέγαρα, τους κοστουµαρισµένους γιατρούς, υπεράνω πάσης υποψίας, που έκρυβαν τα φάρµακα στις τσέπες και ξεγελούσαν τους χαφιέδες στη γωνία της Στουρνάρη.
Στο γνωστό σύνθηµα «Ψωµί, Παιδεία, Ελευθερία» συµπυκνώθηκαν όλες οι πολιτικές και κοινωνικές κατακτήσεις που η µεταπολίτευση θεµελίωσε. Οµως, 53 χρόνια µετά, το ψωµί έγινε ψίχουλα των επιδοµάτων. Η αγοραστική δύναµη εξαντλείται στις ψηφιακές πλατφόρµες όπου οι πολίτες ψάχνουν τα φτηνότερα προϊόντα. Η δωρεάν παιδεία έγινε ταξική µε τα ιδιωτικά πανεπιστήµια. Αρκετοί νέοι που ξενύχτησαν διαβάζοντας τελικά δεν πήγαν καν να εγγραφούν σε σχολές µακριά από την πόλη όπου ζουν για οικονοµικούς λόγους. Η ελευθερία απατηλή, σε µια δηµοκρατία που αποδυναµώνεται µέσα από υποκλοπές, ποινικοποίηση της διαµαρτυρίας, χειραγώγηση της ∆ικαιοσύνης, διαρκή επιτήρηση και καταστολή.
Ετσι, πίσω από τα γλυκερά µηνύµατα του πρωθυπουργού βλέπουµε την πιο κυνική πολιτική στρατηγική: την οµαλοποίηση του αυταρχισµού µέσω της εξηµέρωσης της µνήµης. Πρόκειται για το ιδεολογικό τέχνασµα της εξουσίας που επιχειρεί να κρατήσει το γεγονός, αλλά να το αποσυνδέσει από τη ριζοσπαστικότητά του, αντικαθιστώντας το µε την αισθητική του αντανάκλαση.
Στον νέο κανόνα µνήµης το Πολυτεχνείο θα «σηµαίνει» ό,τι εξυπηρετεί την πολιτική συγκυρία. Ετσι εξηγούνται οι απαγορεύσεις του πρύτανη. Η Ιστορία όχι ως πρόταγµα ή δίδαγµα αλλά ως επικοινωνιακό απόθεµα. Η µνήµη ως διακοσµητικό φόντο, ώστε το πεδίο να είναι ελεύθερο για την πλήρη αναδιάταξη των δηµοκρατικών ισορροπιών. Χωρίς πλέον τον µπαµπούλα των τανκς, αλλά στο βάθος µε την ίδια απειλητική προειδοποίηση ότι διασαλεύεται η τάξη.
∆εν θέλουν εποµένως να τιµήσουν το Πολυτεχνείο. Θέλουν να το αφοπλίσουν. Να µείνει η αίσθηση της εξέγερσης, αλλά όχι το περιεχόµενό της. Αλλωστε σε κάθε ανατρεπτικό γεγονός αντανακλάται κάτι που η εξουσία θεωρεί απειλητικό: η συλλογική δύναµη των ανθρώπων όταν αρνούνται να συνηθίσουν το σκοτάδι.



Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου