Θεματοφύλακες της νομιμότητας


Άλλα μας έλεγαν για τους «αρίστους» και άλλα βλέπουμε να συμβαίνουν γύρω τους

Έχουν βάλει «χέρι» στα πάντα, δεν θα έμπαινε στο στόχαστρο και η μοριοδότηση των υποψηφίων για τις αθλητικές τους διακρίσεις; Οι «άριστοι» στα λόγια, που έχουν κάνει την αξιοκρατία καραμέλα και την αριστεία κυβερνητικό λάβαρο, δεν θα μπορούσαν να αφήσουν έξω από τις πρακτικές τους ούτε ένα από τα πιο αγνά πράγματα που έχουν απομείνει: τον αθλητισμό.

*** Διότι, αγαπητοί μου αναγνώστες, η αριστεία είναι σπουδαίο πράγμα. Αρκεί να μην τη μπερδεύουμε με την αριστοκρατία και κυρίως να μη θεωρούμε ότι κάποιοι δικαιούνται να ξεκινούν τον αγώνα μερικά μέτρα μπροστά από τους υπόλοιπους, απλώς και μόνο επειδή έτυχε να γεννηθούν στη σωστή οικογένεια ή επειδή υπήρχαν τα κατάλληλα «κονέ». Αυτό ακριβώς είναι το ζήτημα που αναδεικνύουν οι καταγγελίες στην υπόθεση Τσαβδαρίδη. Και όσο κι αν κάποιοι επιχειρούν να περιορίσουν τη συζήτηση στο αν τηρήθηκε το γράμμα των κανονισμών, το ζήτημα είναι βαθιά ηθικό και αγγίζει όλες τις οικογένειες που έχουν παιδιά τα οποία ιδρώνουν καθημερινά τη φανέλα για κάτι που αγαπούν.


*** Άλλα μας έλεγαν για τους «αρίστους» και άλλα βλέπουμε να συμβαίνουν γύρω τους. Και όχι τώρα, αλλά από την επόμενη κιόλας μέρα που ορκίστηκαν για πρώτη φορά κυβέρνηση. Βέβαια, για να είμαστε δίκαιοι, πρέπει να τους βγάλουμε το καπέλο για την αξιοθαύμαστη ικανότητά τους στη διαχείριση τέτοιων υποθέσεων. Πρώτα έρχονται οι αποκαλύψεις, μετά οι εξηγήσεις, ακολουθούν οι διαβεβαιώσεις περί νομιμότητας και μόνο αν η κατάσταση δυσκολέψει αρκετά, αναζητείται η «έξοδος κινδύνου». Αν όχι, πετάς ένα «η αντιπολίτευση ζητά με το παραμικρό παραιτήσεις», όπως είπε ο Στράτος Σιμόπουλος, και όλα καλά… 


*** Το καλύτερο, δε, είναι ότι κάθε φορά που ανακύπτει στον δημόσιο διάλογο μια νέα υπόθεση με οσμή σκανδάλου, αντιμετωπίζεται περίπου σαν να είναι η πρώτη. Σαν να μην έχει προηγηθεί τίποτα, σαν να μην υπάρχουν προηγούμενα, σαν να μην έχει κανείς λόγο να αναρωτιέται αν πίσω από τις διαδοχικές αποκαλύψεις υπάρχει κάτι περισσότερο από μια σειρά ατυχών συμπτώσεων. Πόσες συμπτώσεις, άραγε, χρειάζονται για να αρχίσει μια κυβέρνηση να προβληματίζεται για τον τρόπο με τον οποίο ασκεί την εξουσία; Ρητορικό είναι το ερώτημα, μην μπερδεύεστε. 


*** Το πρόβλημα, βλέπετε, δεν είναι μόνο ποιος παραιτείται και ποιος παραμένει στη θέση του. Είναι ότι η πολιτική ευθύνη μοιάζει να ανακαλύπτεται κάθε φορά εκ των υστέρων, όταν οι αποκαλύψεις έχουν πάρει διαστάσεις και η επικοινωνιακή διαχείριση δεν αρκεί πια. Μέχρι τότε, όλα αντιμετωπίζονται ως μεμονωμένα περιστατικά. Και μετά την παραίτηση, η συζήτηση καλείται να τελειώσει, λες και η αποχώρηση ενός προσώπου απαντά αυτομάτως σε κάθε ερώτημα που προηγήθηκε. Δείτε τις τηλεοπτικές εμφανίσεις των «γαλάζιων» στελεχών μετά την παραίτηση για να καταλάβετε. Η «γραμμή» ήταν, λίγο πολύ, ότι τον έστειλαν σπίτι του ως θεματοφύλακες της νομιμότητας. 


*** Και μια τελευταία απορία: Αν χρειάζονται δημοσιογραφικές αποκαλύψεις για να αρχίσει να λειτουργεί η πολιτική ευθιξία, τότε ποιος ακριβώς είναι ο ρόλος των περίφημων μηχανισμών ελέγχου και λογοδοσίας; Εδώ γελάμε, ναι. Διότι, αγαπητοί μου, είναι πολύ βολικό να ανακαλύπτεις τη νομιμότητα όταν η υπόθεση έχει ήδη βγει στα μανταλάκια και να παρουσιάζεις ως επίδειξη πολιτικής ευθιξίας αυτό που μέχρι την προηγούμενη ημέρα δεν θεωρούσες καν πρόβλημα. Και μετά να καμαρώνεις κιόλας ότι είσαι θεματοφύλακάς της. Τέτοια αριστεία στην επικοινωνιακή διαχείριση, ούτε με αθλητική μοριοδότηση δεν την αποκτάς.

Η ΝΤΑΜΑ

Πηγή : documentonews.gr

Δρόμος ανοιχτός

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου