Η κυβερνητική διαχείριση µοιάζει µε άσκηση προσοµοίωσης.
Της Χρύσας Κακατσάκη
Τέτοιες µέρες, πριν από 63 χρόνια, ο Κωνσταντίνος Καραµανλής µαθαίνοντας για τη δολοφονία του Λαµπράκη ξεστόµισε την περιβόητη φράση: Ποιος κυβερνά αυτό τον τόπο; Εννοούσε φυσικά τα µετεµφυλιακά κατάλοιπα και παράσιτα που σιτίζονταν δίπλα σε δωσιλογικές οργανώσεις και ακροδεξιούς αξιωµατικούς. Σήµερα οι παρακρατικοί δεν είναι άνθρωποι του υποκόσµου ή Γκοτζαµάνηδες µε τρίκυκλο. Φορούν ακριβά κοστούµια, δηλώνουν επιχειρηµατίες ή απόστρατοι Ισραηλινοί αξιωµατικοί και προσφέρουν τις υπηρεσίες τους σε όποιον τις ζητήσει. Αρκεί να κατασκευάσουν ένα περιβάλλον όπου η ευθύνη εξαχνώνεται και το πολιτικό κέντρο δεν κατονοµάζεται. Το κράτος δεν χρειάζεται να πληρώνει χαφιέδες µε µαύρη καµπαρντίνα. Χωράει στο αυτί, στην τσέπη, στο χέρι που κρατά το κινητό, στις συνοµιλίες υπουργών, δηµοσιογράφων και πολιτών.
Από την πρώτη καταγγελία του Θ. Κουκάκη µέχρι σήµερα κύλησε πολύ νερό στ’ αυλάκι: η παρακολούθηση του Ανδρουλάκη, οι δηµοσιογραφικές αποκαλύψεις µε κωδικούς και ονόµατα, µια εξεταστική από την οποία δεν γίναµε σοφότεροι, οι έρευνες της Α∆ΑΕ και η σπίλωση του Χρήστου Ράµµου καθώς και η καταδικαστική απόφαση του Μονοµελούς Πληµµελειοδικείου που πρότεινε περαιτέρω διερεύνηση για κατασκοπεία.
Αµέσως µετά εµφανίζεται ο από µηχανής θεός για την κυβέρνηση Κωνσταντίνος Τζαβέλλας (που υπέγραφε εντολές παρακολούθησης) για να αποφανθεί ότι η υπόθεση θα παραµείνει στο αρχείο. Σε εκείνο δηλαδή το ψυχρό, άψογο νοµικό νεκροτοµείο όπου η αλήθεια θα φυλάσσεται ανενεργή και ακίνδυνη. Η τεχνική της εξαφάνισης αποτελεί την πιο ώριµη µορφή συγκάλυψης µε σκοπό τη µετατροπή του σκανδάλου σε θεσµική κόπωση. Να κουραστούν οι λέξεις «Predator», «ΕΥΠ», «επισυνδέσεις» «παράνοµο λογισµικό», «εθνική ασφάλεια» και να λιποθυµήσουν από την ορθοστασία µέχρι τις εκλογές. Τότε ο πατριωτισµός και η εξωτερική πολιτική θα σερβιριστoύν µε Patriot Σαουδικής Αραβίας, µε φαγκρί του Αιγαίου, γαλατόπιτα Θεσσαλίας, διότι το πραγµατικό µενού του πολιτεύµατος απαιτεί λίγη παράδοση για άρωµα, λίγη Ευρώπη για επισηµότητα και πολλή σιωπή για διακόσµηση ώστε να καλύπτει την τοξικότητα της αντιπολίτευσης. Μια δηµοκρατία που κάποτε άκουγε τα πάντα κατέληξε να παριστάνει ότι δεν ακούει τίποτα. Το Μαξίµου ξεκίνησε τις υποκλοπές µε ειδικούς νόµους για τον διοικητή της ΕΥΠ, µε υψηλό της προϊστάµενο τον ίδιο τον πρωθυπουργό, αλλά από τον διευθυντή ορχήστρας έµειναν µόνο τα φάλτσα της µπαγκέτας. Παρόν ως ερώτηµα, απόν ως λογοδοσία.
Τόσο στον ΟΠΕΚΕΠΕ όσο και στις υποκλοπές η κυβερνητική διαχείριση µοιάζει µε άσκηση προσοµοίωσης. Να διακηρύσσουν υπουργοί και στελέχη ότι η Ελλάδα ανήκει στην Ευρώπη, αλλά µόνο ως κενή βιτρίνα.
Αυτή άλλωστε ήταν και η περίληψη των όσων είπε η Λάουρα Κοβέσι στους ∆ελφούς. Με την καθαρότητα του λόγου που δεν έχει εξαγοραστεί από τη διπλωµατία των αβροτήτων, διατύπωσε περισσότερο µια ιατρική γνωµάτευση για την οργάνωση του ελληνικού κρατισµού. Αρνήθηκε να δεχτεί τη θεσµική εκτροπή ως «ιδιαιτερότητα», την ατιµωρησία ως «ευελιξία», το πελατειακό πλέγµα ως «κοινωνική πραγµατικότητα». Στο φωτογενές τοπίο των ∆ελφών και µε την ιερότητα που εµπεριέχει το αξίωµά της, κατέστησε σαφές ότι η διαφθορά δεν είναι παραδοσιακό έθιµο που διαιωνίζεται µέσα από τζάκια και παλιούς µηχανισµούς. Σε αντίστιξη των ηχηρών λέξεων ανθεκτικότητα, βιωσιµότητα, µετασχηµατισµός, η παρουσία της Ευρωπαίας εισαγγελέως αποτέλεσε το δυσάρεστο συµβάν µιας αλήθειας που ακούστηκε µέσα στον ναό της οργανωµένης αυταπάτης.
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου