Οι αναφορές σε ελληνικά ονόματα μεγαλοαστών που εμφανίζονται σε διεθνή δίκτυα ισχύος, όπως στον κύκλο του Τζέφρι Επσταϊν, δεν ερμηνεύονται ως σκάνδαλα προσώπων. Η αξία τους είναι θεσμική. Φωτίζουν μια βαθύτερη, δομική παθολογία. Την πλήρη απουσία άρχουσας τάξης με ελληνική συνείδηση. Δεν πρόκειται για ηθική εκτροπή μεμονωμένων ατόμων, αλλά για μια δομή που οργανικά ανήκει εκτός Ελλάδος και αντιμετωπίζει τη χώρα των προγόνων της ως αντικείμενο διαχείρισης, όχι ως συλλογική οντότητα στην οποία ανήκει. Το ίδιο αποκαλυπτική είναι και η φιγούρα του Ελληνα «αριστερούλη», για τον οποίο ο Επσταϊν έστειλε το αεροπλάνο του στην Αθήνα για να τον μεταφέρει στη Νέα Υόρκη.

Εκείνου που, με κοινωνικό και ιδεολογικό κεφάλαιο, μετατρέπεται σε γέφυρα ανάμεσα στα διεθνή κέντρα ισχύος και την κοινωνία που υφίσταται τις συνέπειες. Οταν ιδιωτικά αεροσκάφη, σαλόνια και «εξυπηρετήσεις» γίνονται φυσικό περιβάλλον ανθρώπων που αυτοπαρουσιάζονται ως αντίπαλοι της ελίτ, δεν έχουμε αντίφαση. Εχουμε δομή και λειτουργία. Η εξουσία πάντα χρειάζεται τα ηθικά άλλοθι του ανθρωπισμού και της Αριστεράς για να επιβληθεί χωρίς αντίσταση και χωρίς κοινωνικό κόστος για τους πραγματικά ωφελημένους. Η ουσία, όμως, βρίσκεται αλλού.

Οι επίγονοι της παλιάς μεγαλοαστικής τάξης δεν έχουν καμία ουσιαστική σχέση με την Ελλάδα. Δεν επενδύουν εδώ, δεν μεγαλώνουν παιδιά εδώ, δεν γερνούν εδώ, δεν φοβούνται εδώ. Λεηλατούν. Κατοικούν σε μια υπερεθνική ζώνη ασφάλειας, όπου η Ελλάδα υπάρχει ως νομική οντότητα, ως φορολογικό δεδομένο, ως περιουσιακό στοιχείο προς εκποίηση. Οταν έρχεται η καταστροφή, αυτοί δεν αντιμετωπίζουν απώλεια, αντιμετωπίζουν ευκαιρία. Η χώρα μπορεί να συμπιεστεί, να εκποιηθεί, να αναδιαρθρωθεί χωρίς να τους αγγίξει. Για αυτούς η κρίση χρέους και τα Μνημόνια δεν υπήρξαν ποτέ εθνική καταστροφή. Υπήρξαν τεχνοκρατικά επεισόδια, ευκαιρίες μεγαλύτερου πλουτισμού. Γνώριζαν ότι το βάρος δεν δημιουργήθηκε από την κοινωνία.