Του Κωνσταντίνου Φαρσαλινού
Ήταν, βλέπετε, τεράστιος ο κίνδυνος να καπελωθεί πολιτικά το κίνημα των Τεμπών από την απόφαση της κ. Καρυστιανού να αναζητήσει πολιτική διέξοδο, βλέποντας ότι ο αγώνας για τη δικαίωση των θυμάτων προσκρούει συνεχώς στο τείχος που έχει υψώσει το αδυσώπητο καθεστώς συγκάλυψης και εμπαιγμού. Ευτυχώς, τα αντανακλαστικά των ιθυνόντων του συλλόγου λειτούργησαν "άψογα". Της ζήτησαν να αποχωρήσει από το Δ.Σ. και να σιωπήσει, για να προστατέψουν τον ακομμάτιστο χαρακτήρα του αγώνα.
Έτσι φτάσαμε στη χθεσινή ημέρα μνήμης. Μια μέρα που ανήκει στα θύματα, που πλέον εκφράζονται και εκπροσωπούνται από τους συγγενείς τους. Ευτυχώς, λοιπόν, κατάφεραν να φιμώσουν (έστω και έμμεσα) μια μάνα στο Σύνταγμα. Ποια είναι, άλλωστε, αυτή η μάνα που θα μιλήσει; Τι κι αν είναι εκείνη που, με τον ακατάπαυστο αγώνα της, σήκωσε το μεγαλύτερο βάρος της ευθύνης να γκρεμίσει το τείχος της σιωπής και της αδιαφάνειας, έκανε το έγκλημα γνωστό και κομμάτι της συνείδησης των πολιτών, και αποκάλυψε το έλλειμμα του Κράτους Δικαίου; Με τη συμβολή βέβαια όλων των συγγενών.
Ευτυχώς λοιπόν που της απαγορεύτηκε το βήμα, για να μπορέσουν να μιλήσουν ανενόχλητοι οι συνδικαλιστές του ΚΚΕ. Έπρεπε, βλέπετε, να ακούσουμε το ακομμάτιστο ιδεολογικό τους μανιφέστο και τα συνθήματα περί ταξικής πάλης, την ημέρα μνήμης των νεκρών παιδιών.
Τα θερμότερα συλλυπητήριά μου στους γονείς και συγγενείς για την απώλειά τους. Δυστυχώς, όμως, οφείλω να συλλυπηθώ και εκείνους που κατάφεραν να σαμποτάρουν τον ίδιο τους τον αγώνα. Εκείνους που θεώρησαν πως μια μάνα θα ξεπουλούσε τον πόνο της για κομματικά οφέλη, την ίδια ώρα που οι ίδιοι χειροκροτούσαν κομματικά στελέχη και συνδικαλιστές που σχεδόν μονοπώλησαν τα μικρόφωνα.
Ευτυχώς γλίτωσαν την υποτιθέμενη κομματικοποίηση από τη μάνα, αλλά αγκάλιασαν το κομματικό πατρονάρισμα από άλλους.
Αυτό δεν είναι προστασία του συλλόγου, είναι αυτοχειρία.
Χρειάζεται τεράστιος κόπος για να χτίσεις ένα μήνυμα μέσα στη συλλογική, κοινωνική συνείδηση, αλλά αρκούν λίγες στιγμές εμπάθειας και μικροψυχίας για να το γκρεμίσεις.
Συγχαρητήρια στην κ. Καρυστιανού για την αξιοπρέπεια και την ψυχραιμία της. Μέσα στον πόνο της, είχε την καθαρή σκέψη να μην απαντήσει με τον ίδιο τρόπο που της συμπεριφέρθηκαν, σεβόμενη τη μνήμη των θυμάτων (και τον ακατάπαυστο αγώνα όλων των συγγενών) περισσότερο από εκείνους που την απέκλεισαν "εις το όνομα αυτού του αγώνα". Κι αν τελικά αυτός ο αγώνας αποτύχει εκ των έσω, τουλάχιστον εκείνη δεν συνέβαλε στην υπονόμευσή του.
Πηγή: social media
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου