Το blackout στο FIR Αθηνών και ο τρόπος με τον οποίο η κυβέρνηση επέλεξε να το διαχειριστεί δεν ήταν απλώς ένα τεχνικό επεισόδιο. Ήταν ένα σύμπτωμα. Ένα σύμπτωμα κρατικής παράλυσης, διοικητικής αδυναμίας και μιας πολιτικής λογικής που βασίζεται πια περισσότερο στη διαχείριση της εικόνας παρά στην πρόληψη και τον σχεδιασμό. Όταν ένα κρίσιμο εθνικό σύστημα καταρρέει για ώρες και η απάντηση εξαντλείται σε ΕΔΕ, δηλώσεις περί «ευθυνών» και διαβεβαιώσεις ότι «η ασφάλεια τηρήθηκε», το πρόβλημα δεν είναι το blackout. Είναι το κράτος.

Το FIR Αθηνών δεν είναι μια δευτερεύουσα υποδομή. Είναι ένας από τους πιο απαιτητικούς εναέριους χώρους της Ευρώπης, σε μια γεωπολιτικά φορτισμένη περιοχή. Κι όμως, αποδείχθηκε ότι λειτουργεί με πεπαλαιωμένες υποδομές, με εφεδρείες που δεν αρκούν και με ανθεκτικότητα που στηρίζεται κυρίως στον επαγγελματισμό των ανθρώπων, όχι στη σύγχρονη τεχνολογία. Αυτό δεν είναι ατυχία. Είναι αποτέλεσμα ετών πολιτικής αναβολής, όπου ο εκσυγχρονισμός κρίσιμων συστημάτων δεν θεωρήθηκε προτεραιότητα γιατί δεν «πουλάει» πολιτικά.

Την ίδια στιγμή, στο εσωτερικό μέτωπο, η κυβέρνηση δείχνει να ακολουθεί την ίδια συνταγή και απέναντι στους αγρότες. Αντί για ουσιαστικό διάλογο και λύσεις σε ένα υπαρκτό πρόβλημα κόστους παραγωγής και επιβίωσης, πόνταρε ξεκάθαρα στην εξάντληση του αγώνα, στον κοινωνικό αυτοματισμό και στη φθορά της εικόνας τους. Η τακτική τού «θα κουραστούν» μπορεί να είναι βραχυπρόθεσμα βολική, αλλά αποκαλύπτει μια εξουσία που δεν έχει απαντήσεις και απλώς περιμένει να περάσει ο χρόνος.