Οι σκληροί, αιματηροί αγώνες των Κούρδων ειδικά κατά των τζιχαντιστών στη Συρία, μεταξύ των οποίων και ο σημερινός πρόεδρος της χώρας, Αλ Σαράα, δεν βρήκαν την απαιτούμενη ανταπόδοση. Ετσι, τώρα το όνειρό τους για «κουρδική αυτονομία» εντός της Συρίας, ως όλα δείχνουν, παραπέμπεται – για μια ακόμη φορά – στις καλένδες. Ετσι, αναγκάζονται να «ενσωματωθούν» (τουλάχιστον κάποια κομμάτια τους) στη Δαμασκό, υπό τους όρους της Αγκυρας και τους προστατευόμενού της, μετανοημένου πρώην τζιχαντιστή, Αλ Σαράα.

Η πρόσδεση στο αμερικανικό και ισραηλινό άρματα

Τελικώς, δεν τους έσωσε ούτε η επί σειρά πολλών ετών πρόσδεσή τους στο αμερικανικό άρμα, ούτε και η προστασία που δήλωνε το Ισραήλ ότι θα τους παράσχει. Τα κουρδικά παθήματα, ας γίνουν μαθήματα και για την Αθήνα, η οποία έχει εναποθέσει όλες της τις ελπίδες στο … υπερατλαντικό ιππικό και στη σχέση της με τον Νετανιάχου.
Διαδήλωση Κούρδων της Συρίας

Το Neostrategy.gr επανειλημμένως έχει επισημάνει ότι ο τρόπος που ασκεί εξωτερική πολιτική ο Τραμπ -και γενικότερα οι αμερικανικές ηγεσίες – είναι ένα παζάρι που αποσκοπεί στο απόλυτο κέρδος για τις ΗΠΑ. Και σε αυτό το πλαίσιο δεν θα διστάσει να αδειάσει τους όποιους «συμμάχους» του. Πόσο μάλλον, όσους άνευ όρων δέχονται να δεθούν στο αμερικανικό άρμα.

Στην περίπτωση της Συρίας, μέσω ντηλ που ως όλα δείχνουν έχει κάνει ο Αμερικανός πρέσβης στην Τουρκία, Τομ Μπάρακ, με την Αγκυρα, η Ουάσιγκτον κατοχύρωσε τον ρόλο της πρωτοκαθεδρίας, αποδεχόμενη παράλληλα την προνομιακή θέση της Τουρκίας στη χώρα.

Ισραήλ – Τουρκία: Αντίπαλοι, αλλά όχι εχθροί

Η γνώμη του Ισραήλ όσον αφορά τη Συρία, εννοείται θα λαμβάνεται σοβαρά υπόψιν από τους Αμερικανούς, αλλά οι αποφάσεις θα λαμβάνονται στην Ουάσιγκτον. Στόχος, βεβαίως, είναι να αποτραπεί το ενδεχόμενο μιας ανοικτής ρήξης Ισραήλ – Τουρκίας. Οπως συχνά αναφέρουν Ισραηλινοί αναλυτές, η δύο χώρες στην παρούσα είναι αντίπαλοι, αλλά δεν πρέπει να γίνουν εχθροί. Εξάλλου, και οι δύο δυνάμεις, Ισραήλ και Τουρκία, η καθεμιά με τον ιδιαίτερο ρόλο της στην ευρύτερη περιοχή και τις ιδιάζουσες και διαφορετικές σχέσεις που έχουν με την Ουάσιγκτον, αποτελούν στρατηγικούς συμμάχους των ΗΠΑ.

Αυτό δεν σημαίνει ότι θα πάψουν να υπάρχουν σχέσεις έντασης, ενδεχομένως και ακραίας, μεταξύ Ισραήλ – Τουρκίας και οι ανταγωνισμοί τους στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής και της Ανατολικής Μεσογείου. Και βέβαια θα υπάρχουν όρια στις τουρκικές βλέψεις. Ηδη, με αφορμή τη Γάζα, ο Νετανιάχου δήλωσε αντίθετος με το σχέδιο Τραμπ για να προσκληθούν στο κατ’ όνομα Συμβούλιο της «Ειρήνης» για τη Γάζα η Τουρκία και ο σύμμαχός του, Κατάρ. Θέτει, δε, ως κόκκινη γραμμή να μην μετέχουν η Άγκυρα και η Ντόχα στη διεθνή δύναμη ή στη μεταπολεμική διακυβέρνηση της Λωρίδας.

Να σημειωθεί πως ο Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος έχει το ρόλο του προεδρεύοντα στο Συμβούλιο της «Ειρήνης», απηύθυνε πρόσκληση για την «επόμενη μέρα» στην πολύπαθη Γάζα, στις Ελλάδα, Τουρκία, Κύπρο, Αίγυπτο, Ουγγαρία, Ινδία, Ιορδανία, Πακιστάν, Παραγουάη, Αλβανία, Καναδά, στον φίλο του ακραίο νεοφιλελέ, πρόεδρο της Αργεντινής, Χαβιέ Μιλέι, ακόμα και στον Ρώσο πρόεδρο, Πούτιν (!). Στην ηγεσία του Συμβουλίου, μεταξύ άλλων, έχουν τοποθετηθεί ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάρκο Ρούμπιο, ο γαμπρός του Τραμπ, Τζάρεντ Κούσνερ, ο πρώην πρωθυπουργός της Βρετανίας, Τόνι Μπλερ, η Apollo Global Management, μια αμερικάνικη εταιρεία διαχείρισης περιουσιακών στοιχείων, κ.α..

Οι σχέσεις Ελλάδας – Ισραήλ

Το άδειασμα των Κούρδων της Συρίας δείχνει ότι, όταν μαλώνουν οι μεγάλοι, κινδυνεύουν τα βατράχια. Από τη στιγμή που ο «άνθρωπος της Τουρκίας», Αλ Σαράα, άρχισε να επιδίδεται σε εξευτελιστικές επιδείξεις οσφυκαμψίας μπροστά στον Τραμπ, ήταν φανερό ότι στένευαν τα περιθώρια για τους Κούρδους, παρά τη διαχρονική υποστήριξή τους από το Ισραήλ.

Στο μεταξύ, στην περιοχή έχει ήδη διαμορφωθεί μια στενή σχέση Ελλάδας – Ισραήλ – Κύπρου. Η οποία, όμως, βασίζεται σε όρους που καθορίζει το Τελ Αβίβ. Πέραν, βεβαίως, από τους δεσμούς του Κυριάκου Μητσοτάκη με τον Μπενιαμίν Νετανιάχου (υποκλοπές, υπόγεια νταραβέρια Μητσοτάκη – Ισραήλ στις εκλογές του 2023, προσωπική διαχείριση εξοπλιστικών αγορών, κ.α.), είναι ο Ισραηλινός πρωθυπουργός που θέτει τους κανόνες της «συνεργασίας» των δύο χωρών. Ο, δε, Κ. Μητσοτάκης σύρεται πίσω του, χωρίς να τολμά να διαφοροποιηθεί ούτε καν ως προς τη γενοκτονία που διαπράττεται στη Γάζα.
Από παλαιότερη επίσκεψη του Νετανιάχου στην Ελλάδα

Ανεξαρτήτως της «ιδιάζουσας» σχέσης των εκάστοτε πρωθυπουργών των δύο χωρών, οι διακρατικές σχέσεις που άρχισαν να αναπτύσσονται με το Ισραήλ πολύ πριν από την κυβέρνηση Μητσοτάκη, επιβάλλεται να υπόκεινται στους κανόνες ισοτιμίας των δύο πλευρών και της ανεξάρτητης εξωτερικής πολιτικής, ακόμα κι’ αν υπάρχουν σοβαρές διαφορές σε κρίσιμα ζητήματα μεταξύ τους.

Πόσο μάλλον, να αποφεύγεται ο κίνδυνος να συρθεί η χώρα μας πίσω από ενδεχόμενους τυχοδιωκτισμούς του Νετανιάχου στην ευρύτερη γειτονιά μας. Και, πάντως, χωρίς να ξεχνά ποτέ η κάθε ελληνική κυβέρνηση ότι προτού τα σπάσει το Ισραήλ με την Τουρκία (υπόθεση «Μαβί Μαρμαρά» – 2010), οι δυό τους ήταν στενοί σύμμαχοι, συχνά δε κατά της Ελλάδας και της Κύπρου (υπόθεση ρωσικών αντιαεροπορικών συστημάτων S-300 για την Κύπρο).

Δούναι χωρίς λαβείν

Επιπλέον, μια τέτοια σχέση απαιτεί «δούναι και λαβείν». Αλλωστε, το δόγμα στις διεθνείς σχέσεις είναι ότι «δεν υπάρχουν φίλοι, αλλά μόνο συμφέροντα». Εως τώρα, όμως, αν εστιάσει κανείς ειδικά στις μαζικές εξοπλιστικές αγορές από το Ισραήλ, μόνο ελληνικό «δούναι» υφίσταται, χωρίς «λαβείν».

Παρά ταύτα, κοινό μυστικό είναι ότι, είτε με Νετανιάχου είτε χωρίς αυτόν, ειδικά στη σημερινή περίοδο, το Ισραήλ έχει τεράστια ανάγκη την Ελλάδα ως «στρατηγικό εταίρο» του στην Ν.Α. Μεσόγειο. Σε τέτοιο βαθμό, που σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, Ισραηλινοί αξιωματούχοι να λέγουν κεκλεισμένων των θυρών πως το Τελ Αβίβ είναι πρόθυμο να δώσει στην Ελλάδα ό,τι θέλει. Ειδικά για τα εξοπλιστικά, σήμερα αναμένεται στην Αθήνα με τέτοια ατζέντα ο υπουργός Αμυνας του Ισραήλ, Ισραέλ Κατζ.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, ωστόσο, δεν δείχνει να εκμεταλλεύεται τη συγκυρία. Προτιμά να αγοράζει ακριβά οπλικά συστήματα από το Ισραήλ και να προσφέρει ό,τι ζητάει το Τελ Αβίβ (χαρακτηριστικό παράδειγμα, το «παραφουσκωμένο» κέντρο αεροπορικής εκπαίδευσης στην Καλαμάτα), τη στιγμή που το λιγότερο που έπρεπε να κάνει, είναι να εκμεταλλευτεί την τεχνολογική υπεροχή του Ισραήλ στον στρατιωτικό τομέα και να θέσει αυστηρούς όρους συνεργασίας στα εξοπλιστικά. Να δώσει, δηλαδή, στην Ελλάδα κρίσιμης σημασίας τεχνολογίες και την από κοινού ανάπτυξη τους επί ελληνικού εδάφους, ούτως ώστε να πάρει μπροστά η εγχώρια αμυντική βιομηχανία.

Κόντρα ΗΠΑ – Ισραήλ για την Ελλάδα

Αντίθετα, η εικόνα που παρουσιάζει ο Κ. Μητσοτάκης είναι ότι χρησιμοποιεί τον κρατικό κορβανά (και για τα εξοπλιστικά) προς εξυπηρέτηση της ΙΧ «εξωτερικής πολιτικής» του και της προσωπικής προβολής, με στόχο την … μακροημέρευσή του στην εξουσία.

Και τώρα τι φέρεται ότι προτίθεται να κάνει; Επειδή δυσανασχέτησαν οι Αμερικανοί με τις μεγάλες εξοπλιστικές αγορές από τους Ισραηλινούς, τον πιέζουν αγοράσει και άλλα οπλικά συστήματα από τις ΗΠΑ. Και, ως όλα δείχνουν, υποκύπτει προσπαθώντας να ικανοποιήσει τον Τραμπ Από το υστέρημα, βέβαια, του πτωχευμένου ελληνικού λαού, και κυρίως χωρίς αντισταθμιστικά οφέλη για την οικοδόμηση ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας.

Οπως σε όλες τις πανάκριβες εξοπλιστικές αγορές (πλοία, αεροσκάφη, drones, κ.ο.κ.), η κυβέρνηση έχει επιλέξει να «ψωνίζει», δίχως να μένει στη χώρα τεχνολογία – προστιθέμενη αξία. Κάτι που κρίνεται τουλάχιστον εκ του πονηρού. Κατά τα λοιπά, Μητσοτάκης και Δένδιας κόπτονται δήθεν περί της ανάπτυξης της αμυντικής βιομηχανίας και αναλίσκονται σε παράτες υποδοχής της νέας φρεγάτας, «Κίμων».

Να σημειωθεί, αναφέρει η εφημερίδα «Καθημερινή», πως «στον τομέα των εξοπλισμών, η Αθήνα πριν από τις γιορτές δέχθηκε έντονες διαμαρτυρίες από την αμερικανική πλευρά για τα τελευταία εξοπλιστικά προγράμματα των Ενόπλων Δυνάμεων» από το Ισραήλ.