Στο προηγούμενο άρθρο μας, αναφερθήκαμε στη σημασία της Κούβας (επόμενου στόχου του Τραμπ), της Βενεζουέλας, αλλά και της Γροιλανδίας για τη στρατηγική ισορροπία μεταξύ ΗΠΑ και του άξονα Ρωσίας και Κίνας, αλλά και στα στοιχεία μεγάλης απάτης που έχει ενσωματώσει η πολιτική Τραμπ (και των δυνάμεων που τον χειραγωγούν από το παρασκήνιο, όπως π.χ. των εξτρεμιστών του Νετανιάχου), ιδίως στο ουκρανικό, όπου ο πόλεμος συνεχίζεται κανονικά ένα χρόνο μετά την έναρξη της νέας θητείας Τραμπ.

Κεντρικό στοιχείο αυτής της απάτης είναι τα αναγραφόμενα στη Εθνική Στρατηγική Ασφαλείας των ΗΠΑ, που ο Τραμπ έδωσε στη δημοσιότητα λίγο πριν επιτεθεί στη Βενεζουέλα, ότι δήθεν οι ΗΠΑ δεν επιδιώκουν την παγκόσμια κυριαρχία. Η φράση αυτή απέβλεπε στο να αμβλύνει όσο είναι δυνατό τις αντιδράσεις στον Τραμπ και να παραπλανήσει ως προς την εμβέλεια του επεκτατισμού του.  

Αν όμως ο Τραμπ δεν επιδιώκει την παγκόσμια κυριαρχία γιατί ψήφισε τον μεγαλύτερο από ποτέ άλλοτε στρατιωτικό προϋπολογισμό στην ιστορία (ενάμισι τρισ.); Γιατί δήλωσε ότι δεν τον ενδιαφέρει αν θα υπάρξει ανανέωση της συνθήκης START, για τον έλεγχο των στρατηγικών πυρηνικών όπλων; Γιατί υποχρέωσε τους Ευρωπαίους συμμάχους του να αυξήσουν τις στρατιωτικές δαπάνες τους σε εξωφρενικά «προπολεμικά» επίπεδα; Γιατί βομβάρδισε τη Νιγηρία, κλιμακώνει τους βομβαρδισμούς της Σομαλίας, επιτρέπει την απόσχιση της Σομαλιλάνδης, απειλεί το Ιράν, τη Νότιο Αφρική και τον Λίβανο;

Από τότε που εξελέγη ο Τραμπ, εδώ και δεκαπέντε μήνες δηλαδή, τρία ισχυρά κράτη, που είναι ταυτόχρονα και φιλικά προς τη Ρωσία, την Κίνα και τους BRICS δέχθηκαν άμεση ή έμμεση αμερικανική στρατιωτική επίθεση: η Συρία του Άσαντ, το Ιράν και η Βενεζουέλα (για να μη μιλήσουμε για την εξόντωση των Παλαιστινίων και τις απειλές κατά της Χεζμπολάχ, που είναι οι δύο σπουδαιότεροι, στρατηγικά πιο σημαντικοί και πιστότεροι σύμμαχοι Ρωσίας, Κίνας και BRICS στη δυτική Ασία).

Αυτό είναι αναδίπλωση στην αμερικανική ήπειρο και αποφυγή πολέμων; ‘Η μήπως είναι προετοιμασία του μεγάλου πολέμου κατά της Ρωσίας και της Κίνας, του πολέμου της «Αποκάλυψης», με πολύ μεγάλες πιθανότητες παγκόσμιου πυρηνικού Ολοκαυτώματος, αν δεν υπάρξει αποφασιστικότητα στην αντιμετώπιση των δυνάμεων που σπρώχνουν προς τα εκεί, υπό την ηγεσία  του Τραμπ και κυρίως, από τα παρασκήνια, του Νετανιάχου και αν δεν υπάρξουν δυνάμεις και στο εσωτερικό των δυτικών κοινωνιών που να αντιδράσουν έγκαιρα και έντονα σε τέτοια προοπτική;

Είναι εντελώς φρούδα, πολύ επικίνδυνη και πολύ ανόητη η ελπίδα όσων ενδέχεται να ελπίζουν ότι ο Τραμπ θα ασχοληθεί με την αμερικανική ήπειρο και θα αφήσει τις υπόλοιπες.

Με την επέμβαση στη Βενεζουέλα, ο Τραμπ δεν επιχειρεί μόνο να χτυπήσει κάθε επιρροή της Ρωσίας και της Κίνας στο δυτικό ημισφαίριο και μαζί το παγκόσμιο κύρος τους. Δεν πλήττει μόνο πολύ σοβαρά τις όποιες φιλοδοξίες των BRICS, αφού η Βενεζουέλα τιμωρείται γιατί είχε φύγει σε μεγάλο βαθμό από το δολάριο, όπως δοκίμασαν να κάνουν, πριν από αυτή, το Ιράκ και η Λιβύη. Δεν πλήττει μόνο τον ενεργειακό εφοδιασμό και τα εμπορικά συμφέροντα της Κίνας. Δεν πλήττει και τους ίδιους τους συμμάχους των ΗΠΑ, όπως τους Ευρωπαίους, που απειλούνται με προσάρτηση της Γροιλανδίας και τον Καναδά που επίσης απειλείται με  προσάρτηση. Η επίθεση στη Βενεζουέλα δεν είναι μόνο ένα πρελούδιο για τις επιθέσεις που ήδη προαναγγέλλει κατά του Ιράν, της Κολομβίας, της Κούβας, της Νικουράγουας, της Γροιλανδίας και, τελικά αλλά αναπόφευκτα, των προοδευτικών κυβερνήσεων του Μεξικού και της Βραζιλίας (το πρώτο γράμμα των  BRICS).

Είναι επίσης η επιστροφή της ανθρωπότητας στην ιδεολογία του Χίτλερ και τη γεωπολιτική του Χαουζχόφερ, όχι πια σε ευρωπαϊκό, αλλά σε παγκόσμιο επίπεδο, όπως υποστηρίζουμε εδώ και κάμποσα χρόνια, τονίζοντας την ενότητα των διαφορετικών πολέμων που εξαπέλυσαν οι ηγετικές δυνάμεις της Δύσης, δηλαδή το Ισραήλ και οι ΗΠΑ. «Καθαρίζουμε» πρώτα την περιφέρεια (Δυτική Ασία, Λατινική Αμερική, Αφρική), αρπάζουμε τους περισσότερους πόρους του πλανήτη, υποτάσσουμε πλήρως τους «συμμάχους» και μόνο μετά ασχολούμαστε σοβαρά με τη Ρωσία και την Κίνα. Αυτό δηλαδή που έκανε η ναζιστική Γερμανία καταλαμβάνοντας όλη την ηπειρωτική Ευρώπη, καθησυχάζοντας τη Μόσχα, προτού ασχοληθεί με τον πραγματικό εχθρό της, τη Σοβιετική Ένωση.

Κατάργηση του Διεθνούς Δικαίου

Είναι επίσης η πλήρης κατάργηση του διεθνούς, ενώ ακολουθεί οσονούπω και η κατάργηση του εθνικού δικαίου. Για πρώτη φορά στην ιστορία, ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών δηλώνει επίσημα ότι δεν τον δεσμεύει το διεθνές δίκαιο, ούτε και οι συνθήκες που έχει υπογράψει η χώρα του αλλά μόνο οι τερατώδεις, ληστρικές ορέξεις του ιδίου και των δισεκατομμυριούχων φίλων και υποστηρικτών μιας εκφυλισμένης αριστοκρατίας του χρήματος, φορέα μιας ιδεολογίας του σκότους και του θανάτου.

«Ο πλανήτης είμαι εγώ», διακηρύσσει κατ’ ουσίαν ο Ντόναλντ Τραμπ, δηλώνοντας ότι πληροί τον ορισμό του Δικτάτορα σύμφωνα με τον Καρλ Σμιτ τον σπουδαίο φιλόσοφο του Δικαίου και πρόεδρο των ναζιστών νομικών: Δικτάτωρ είναι αυτός που έχει δικαίωμα να κηρύσσει κατάσταση έκτακτης ανάγκης και να λειτουργεί κατ’ εξαίρεσιν των νόμων.
Να πούμε επίσης ότι πίσω από τις γραμμές της «Στρατηγικής Εθνικής Ασφαλείας» του Τραμπ, το Mein Kampf της εποχής μας, επιχειρείται αλλά δεν μπορεί να κρυφτεί η προετοιμασία της τελικής αναμέτρησης με την Κίνα. Το κείμενο δεν ασχολείται καν με κανένα από τα τεράστια κοινωνικά, διεθνή και οικονομικά προβλήματα ενός πλανήτη που εκρήγνυται (πλην της κλιματικής αλλαγής για την οποία υποστηρίζει ότι δεν υπάρχει). Ο Τραμπ δεν ενδιαφέρεται παρά μόνο για τους Αμερικανούς και, ειδικότερα για τους λευκούς και πλούσιους Αμερικανούς. Ο πλανήτης είναι ένας χώρος πρώτων υλών για λεηλασία. Το χειρότερο μάλιστα από όλα είναι ότι φαίνεται να πιστεύει ότι η Αμερική μπορεί να επιζήσει σε έναν κόσμο που σπαράσσεται και καταρρέει. Χειρότερο γιατί μια τέτοια αυταπάτη ενθαρρύνει τον τυχοδιωκτισμό παγκοσμίως και μπορεί να διευκολύνει τα πυρηνικά και οικολογικά ολοκαυτώματα που απειλούν άμεσα, όσο ποτέ άλλοτε στην ιστορία του το είδος μας. Το «πολιτιστικό ολοκαύτωμα», το «κάψιμο» του εγκεφάλου και της συνείδησης της ανθρωπότητας το ζούμε ήδη και προετοιμάζει και τα υπόλοιπα.

Διάβασα τις προάλλες μια ανάλυση που έλεγε περίπου ότι το «διεθνές δίκαιο πέθανε, ζήτω το διεθνές δίκαιο». Όποιος υποστηρίζει τέτοιες ιδέες κινδυνεύει να πετάξει το «μωρό μαζί με τα νερά». Μπορεί το διεθνές δίκαιο να μην εφαρμοζόταν πάντα, αλλά ήταν ένας μεγάλος νομικός, πολιτικός και ιδεολογικός φραγμός, που περιόριζε τον «Υπεριμπεριαλισμό». Το Διεθνές Δίκαιο, όπως ιδίως αποτυπώνεται στη χάρτα του ΟΗΕ, είναι ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα της νεότερης εποχής, βασικό θεμέλιο του πολιτισμού μας (όσων τέλος πάντων διαθέτουμε) και το κυριότερο επίτευγμα της πάλης της ανθρωπότητας κατά του Ναζισμού.

Ο νέος Εθνικοσοσιαλισμός

Πίσω από την αλλόκοτη φιγούρα του Τραμπ διακρίνει, όποιος έχει μάτια για να βλέπει, τη σκιά του Μπέντζαμιν Νετανιάχου ιδρυτή, εμπνευστή και χρηματοδότη του Νεοσυντηρητικού ρεύματος, ηγέτη της πιο εξτρεμιστικής και ολοκληρωτικής πτέρυγας της συλλογικής Δύσης, οπαδού του Διαρκούς Πολέμου και Χάους, μέντορα και φημολογούμενου εκβιαστή (με τις λίστες Έπσταϊν) του Αμερικανού προέδρου. Ο κ. Ντεανιάχου επί δύο χρόνια, όχι μόνο πραγματοποιεί, αλλά και, σε αντίθεση με τους Γερμανούς Ναζί δεν κρύβει καν, αλλά διαφημίζει κιόλας τη γενοκτονία των Παλαιστινίων. Κατά τρόπο που θα άφηνε ασφαλώς άφωνους τους πατέρες της Διαλεκτικής, τον Ηράκλειτο, τον Χέγκελ, τον Μαρξ ο Εθνικοσοσιαλισμός, οι ιδέες και οι μέθοδοί του μεταμορφώνεται τώρα σε Σιωνισμό. Είναι εξάλλου πιθανό ότι Νετανιάχου και Τραμπ, που πέρασαν μαζί την Πρωτοχρονιά, να σχεδίασαν από κοινού την απαγωγή του Μαδούρο. Η μέθοδος ταιριάζει με τις ισραηλινές μεθόδους που μιμούνται με τη σειρά τους αυτές του Τάγματος των Ασσασίνων, αν και εδώ δεν σκότωσαν τον Μαδούρο και τη γυναίκα του. Το Ισραήλ παραμένει πάντα η πρωτοπορία σε όλη τη Δύση του παγκόσμιου Ολοκληρωτισμού, ένα βήμα μπροστά από τους υπόλοιπους.

Εννοείται ότι αυτές οι μέθοδοι ήδη έχουν αρχίσει να κάνουν την εμφάνισή τους και εντός της «πολιτισμένης Δύσης». Το πρόγραμμα του «Διαρκούς Πολέμου» δεν συμβιβάζεται ούτε με το κοινωνικό κράτος, ούτε με τα δημοκρατικά δικαιώματα, και τείνει αναπόφευκτα στην επιβολή λιγότερο ή περισσότερο ανοιχτών ή συγκαλυμμένων δικτατοριών διεθνώς. Το είδαμε άλλωστε ήδη στην τρομερή καταστολή των Κίτρινων Γιλέκων στη Γαλλία και στη μαζική και συνήθως έκνομη δίωξη οποιουδήποτε κριτικάρει την πολιτική του ΝΑΤΟ ή υπερασπίζεται τους Παλαιστίνιους.

Να σημειώσουμε ότι το Διεθνές Δίκαιο δεν είναι μόνο βασικός μηχανισμός προστασίας των μικρών λαών και κρατών, είναι, μαζί με τον έλεγχο των εξοπλισμών, την κατεδάφιση του οποίου ολοκληρώνει τώρα ο Τραμπ, και βασικός μηχανισμός προστασίας και των ίδιων των μεγάλων δυνάμεων από τις δυνητικά καταστροφικές συνέπειες των μεταξύ τους ανταγωνισμών και συγκρούσεων.

Πίσω στον πυρηνικό Μεσοπόλεμο

Ξέρω ότι πολλοί θα θεωρήσουν την παραπάνω ανάλυση υπερβολική. Θα τη θεωρήσουν όχι γιατί δεν τεκμηριώνεται επαρκώς με τα λόγια και ιδίως τα γεγονότα, αλλά γιατί τα συμπεράσματα είναι τρομακτικά και επιβάλλουν αποφασιστική δράση και κόστος.