Στο «γουέστ» δεν διαβάζουν Διεθνές Δίκαιο. Το πιστόλι του σερίφη ορίζει τι είναι νόμος. Όλος ο αμερικάνικος κινηματογράφος μας έχει εκπαιδεύσει να θαυμάζουμε κάποιον «υπερήρωα», ο οποίος προκειμένου να τιμωρήσει τα bad guys, «παίρνει τον νόμο στα χέρια του». Αυτή είναι η «κανονικότητα» του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Ο πλέον χολιγουντιανός των Αμερικανών Προέδρων δεν έκανε κάτι ξένο προς τον ηθικό και πνευματικό του ορίζοντα.

Ο «Πρόεδρος της ειρήνης», αφού βομβάρδισε οκτώ (8) χώρες σε έναν χρόνο, μάλλον δεν το χάνει το Νόμπελ, μετά το τελευταίο του ανδραγάθημα. Δεδομένου του υψηλού «κύρους» του θεσμού, θα ήταν αδικία να παίρνει Νόμπελ η κάθε απίθανη Ματσάδο και όχι ο εμπνευστής της. Στο κάτω κάτω, μπορεί να είναι αγαπημένο κορίτσι του διεθνούς Σιωνισμού (πρώτη της πράξη, αν γινόταν πρόεδρος θα ήταν να μεταφέρει την πρεσβεία της χώρας της στην Ιερουσαλήμ, δεύτερη να εκχωρήσει όλον τον πλούτο της Βενεζουέλας στις αμερικανικές εταιρείες), αλλά όχι πιο αγαπημένη από το πλέον διακεκριμένο μέλος του κύκλου Epstein.

Η επιχείρηση απαγωγής του Μαδούρο και της συζύγου του πραγματοποιήθηκε από την ειδική δύναμη Delta Force, που μεταφέρθηκε από ελικόπτερα της 160th Special Operations Aviation Regiment, γνωστοί ως Night Stalkers (Νυχτερινοί Διώκτες). Υπάρχουν πολλά ερωτήματα αναπάντητα ακόμα σχετικά με την επιχείρηση:

Γιατί δεν υπήρξε στρατιωτική αντίσταση από πλευράς του στρατού της Βενεζουέλα; Τα βραδυκίνητα ελικόπτερα είναι εύκολος στόχος για τις αντιεροπορικές δυνάμεις; Ο γνωστός σχολιαστής και πρώην στρατιωτικός Scott Ritter, παρατήρησε ότι η ολιγομελής Delta Force δεν επιχειρεί, παρά μόνον επί στόχου, ο οποίος έχει εξασφαλιστεί προηγουμένως, με άλλον τρόπο, ότι θα είναι σχετικά απροστάτευτος. Προφανώς υπήρξε προδοσία, όμως όχι αρκετά μεγάλης έκτασης ώστε να γίνει κάτι περισσότερο από μια απαγωγή.

Δεν πραγματοποιήθηκε ανατροπή του καθεστώτος. Ο Τραμπ «άδειασε» την πρόθυμη Ματσάδο, δηλώνοντας στην συνέντευξή του: «Νομίζω πως θα ήταν πολύ δύσκολο για αυτήν να είναι ηγέτης. Δεν έχει την υποστήριξη ή την εκτίμηση της κοινωνίας. Είναι πολύ συμπαθητική κυρία, αλλά δεν απολαύει σεβασμού»

Τι σημαίνει ότι «οι ΗΠΑ αναλαμβάνουν την διοίκηση της χώρας» ενόσω όλος ο κρατικός μηχανισμός και ο στρατός παραμένει άθικτος και με μεγάλη λαϊκή υποστήριξη (της τάξης του 60%). Η προεδρεύουσα στην θέση του απαχθέντος, Ντέλσι Ροντρίγκες δήλωσε πως πρόεδρος παραμένει ο Μαδούρο και κήρυξε γενική επιστράτευση και εθνική αντίσταση σε κάθε ξένη επέμβαση που θα μετέτρεπε την Βενεζουέλα σε αποικία.

Για πολλούς, η όλη επιχείρηση θυμίζει τον πρόσφατο αμερικανικό βομβαρδισμό των πυρηνικών του Ιράν. Μια θεαματική «εύκολη» επιχείρηση, επικοινωνιακά εντυπωσιακή, η οποία δηλώθηκε αμέσως ως «νίκη», χωρίς να έχει λυθεί όμως το πρόβλημα.

Τι σημαίνει η απροκάλυπτα πειρατική ενέργεια του Τραμπ για τους ανταγωνιστές των ΗΠΑ και θιασώτες ενός πολυπολικού κόσμου; Αποτελεί επίδειξη ισχύος εναντίον τους, αποκλείοντάς τους από το δυτικό ημισφαίριο (Αμερικανική ήπειρος και Γροιλανδία), το οποίο καθίσταται chasse gardée (προστατευμένη περιοχή αποκλειστικής θήρευσης) των ΗΠΑ; Ή μήπως αποτελεί εκδήλωση αδυναμίας; Μια κινηματογραφική τρομοκρατική επιχείρηση τύπου Μοσάντ είναι το «καλύτερο» που μπορεί να κάνει η υποτιθέμενη υπερδύναμη; Κάποτε ήταν σε θέση να πραγματοποιεί πραγματικές εισβολές ή να στήνει πραξικοπήματα.

Ποια είναι η σιωνιστική «πινελιά» στην όλη επιχείρηση, την οποία υπαινίχθηκε η προεδρεύουσα Ντέλσυ Ροντρίγκες; Γίνονται πολλές υποθέσεις (βλ. Vanessa Beeley, https://x.com/VanessaBeeley/status/2007743701980725353, και Μαρία Νικολακάκη https://marianikolakaki.substack.com/p/18e

Όλα αυτά τα ερωτήματα και άλλα ακόμα, παραμένουν ανοικτά, με την πληροφόρηση που έχουμε μέχρι στιγμής. Εκείνο που είναι πέρα από κάθε αμφισβήτηση όμως είναι ο καθαρά πειρατικός και τρομοκρατικός χαρακτήρας της αμερικανικής επιχείρησης. Εκείνο που ο Έλληνας Πρωθυπουργός θεωρεί πως δεν είναι η ώρα να εξετάσουμε-η νομιμότητα της ενέργειας- είναι αντιθέτως ακριβώς αυτό που σήμερα έχει σημασία, για όλον τον πλανήτη και για την χώρα μας ιδιαιτέρως. Η πολιτική ηγεσία του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού έδειξε χωρίς προσχήματα την περιφρόνησή της για κάθε έννοια διεθνούς δικαίου και νομιμότητας. Προηγήθηκαν οι κυρώσεις κατά δικαστών του Διεθνούς Δικαστηρίου, οι οποίοι θεώρησαν βάσιμη την κατηγορία για γενοκτονία που βαραίνει το Ισραήλ. Τώρα έχουμε την απαγωγή ενός εκλεγμένου προέδρου κυρίαρχης χώρας για να δικαστεί στις ΗΠΑ από αμερικανικό δικαστήριο, με βάση το δίκαιο που ισχύει στην αμερικανική επικράτεια! Οι κινήσεις αυτές δηλώνουν πως την θέση των διεθνών θεσμών καταλαμβάνουν πλέον οι θεσμοί του κράτους που έχει ή νομίζει πως έχει την ισχύ να αυτοανακηρυχθεί παγκόσμιος σερίφης. Ελάχιστη σημασία έχει ότι αυτό αποτελεί κραυγαλέα ανακολουθία για τον Τραμπ, ο οποίος είχε εκλεγεί υποσχόμενος άλλα. Τραμπ είναι ό,τι θέλει λέει. Όποιος πείστηκε από ένα πρόσωπο της δικής του ποιότητας, καλά να πάθει. Εκείνο  που έχει σημασία είναι πως μια τέτοια πρακτική ανοίγει τον ασκό του Αιόλου για να γίνει ο κόσμος χειρότερη ζούγκλα από όσο είναι. Διότι εάν η επιβολή ισχύος αποτελεί αυτοτελή πηγή δικαιολόγησής της, αυτό θα ισχύει για όποιον αποκτήσει ισχύ. Και αυτό είναι η αρχή του φαύλου κύκλου της βίας.

Βαρείς είναι οι χαρακτηρισμοί που ακούγονται έγκυρους σχολιαστές διεθνώς και εντός των ΗΠΑ, όπου η πλειψηφία των πολιτών καταδικάζει την ενέργεια.

Σύμφωνα με τον έγκριτο δημοσιογράφο Chris Hedges, με την απαγωγή του Μαδούρο, οι ΗΠΑ εδραιώνουν τον ρόλο τους ως ένα κράτος-γκάνγκστερ. «Η ακύρωση του διεθνούς και του ανθρωπιστικού δικαίου από Ισραήλ και ΗΠΑ στη Γάζα και τώρα στο Καράκας, γεννούν έναν κόσμο χωρίς νόμους, έναν κόσμο αποτυχημένων κρατών, πολέμαρχων, κακοποιών (rogue) ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, διαρκούς βίας και χάους». https://chrishedges.substack.com/p/america-is-a-gangster-state?utm_source=post-email-title&publication_id=778851&post_id=183361173&utm_campaign=email-post-title&isFreemail=true&r=4sgyqd&triedRedirect=true&utm_medium=email

Ο Τραμπ σε ένα χαρακτηριστικό του ναρκιστιστικό ντελίριο δήλωσε πως το Δόγμα Μονρόε [Monroe Doctrine] θα αποκαλείται πλέον Δόγμα Ντονρόε [Donroe Doctrine]. Μια σαχλή και κακόγουστη γλωσσική κατασκευή με βάση το δικό του μικρό όνομα [Donald].  Ο Aaron Maté, γνωστός σχολιαστής και γιός του διάσημου ψυχολόγου Gabor Maté, δεν το άφησε ασχολίαστο αυτό, βρίσκοντας πως πρόκειται για «ταιριαστό όνομα, καθώς καθρεπτίζει την συμπεριφορά ενός Don της Μαφίας: χρήση βίας, απειλών, σαμποτάζ για την απόσπαση υλικού πλούτου». https://www.aaronmate.net/p/trump-kidnaps-venezuelas-president?utm_source=post-email-title&publication_id=100118&post_id=183401278&utm_campaign=email-post-title&isFreemail=true&r=4sgyqd&triedRedirect=true&utm_medium=email

Η Caitlin Johnstone δείχνει την πράξη της απαγωγής ως τεκμήριο ότι ο κόσμος κυβερνιέται από τυράννους που δεν λογοδοτούν πουθενά. https://www.caitlinjohnst.one/p/they-kidnapped-maduro-because-the?utm_source=post-email-title&publication_id=82124&post_id=183395320&utm_campaign=email-post-title&isFreemail=true&r=4sgyqd&triedRedirect=true&utm_medium=email

Αφού βομβάρδισε επικοινωνιακά τον κόσμο με φλυαρίες περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων, «ναρκο-τρομοκρατίας» κτλ., ο Τραμπ μετά την ολοκλήρωση της επιχείρησης έγινε μέχρι ωμότητος ειλικρινής, αδυνατώντας να αντισταθεί στον πειρασμό της αυτολατρείας του ως γεννημένου αρπακτικού: «Θα πάρουμε πίσω το πετρέλαιο, που μεταξύ μας, θα έπρεπε να είχαμε πάρει προ πολλού…Θα βγάλουμε ένα τεράστιο ποσό πλούτου από το έδαφος και αυτός ο πλούτος θα πάει στον λαό της Βενεζουέλας και τους ανθρώπους εκτός Βενεζουέλας, που ήταν πριν στην Βενεζουέλα και θα πάει στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, με την μορφή αποζημίωσης για τις ζημιές που μας προκάλεσε αυτή η χώρα…Υπάρχει τρομακτική ενέργεια σε αυτή την χώρα. Είναι πολύ σημαντικό να την προστατέψουμε. Το χρειαζόμαστε για εμάς, το χρειαζόμαστε για τον κόσμο». Παλιότερα, θα ανθούσαν οι μαρξιστικές αναλύσεις που θα συνέδεαν την ιμπεριαλιστική επέμβαση με την απόσπαση οικονομικού πλούτου, με το πρόσχημα των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων». 

Ο Τραμπ όμως βάλθηκε να φάει το ψωμί των μαρξιστών αναλυτών. Δεν χρειάζεται να «αποκαλυφθεί» κάτι που είναι αποκεκαλυμμένο ήδη, εφόσον δηλώνεται ευθαρσώς. Δεν υπάρχει λόγος να αποκρύπτεται κάτι πίσω από ωραία ιδεολογήματα. Μπορούμε να μιλάμε στον κόσμο όπως ο Θουκυδίδης έβαλε τους Αθηναίους να μιλάνε στους Μηλίους. Σε έναν κόσμο μηδενισμού και λατρείας της ισχύος και της επιβολής, δεν χρειάζεται να ωραιοποιούμε τίποτα. Απλώς δείχνουμε ποιος κρατάει το πιστόλι. «Γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε», όπως έλεγε κάποιος. Κι όμως ο κυνισμός κρύβει έναν άλλον ανομολόγητο φόβο: περισσότερο από τα πετρέλαια, η αμερικανική προσοχή είναι επικεντρωμένη στην φυγή από το δολάριο· μια μόλις μέρα πριν το τρομοκρατικό χτύπημα, Βενεζουέλα και Κίνα υπέγραψαν μια σειρά συμφωνίες, όπου η πληρωμή για το πετρέλαιο θα γίνεται σε άλλο, πλην του δολαρίου, νόμισμα. Αυτό όμως το θέμα αξίζει ιδιαίτερη πραγμάτευση.

Πανθομολογούμενη είναι η αυθαιρεσία, η ανομία και ο τρομοκρατικός χαρακτήρας της επιχείρησης. Γεγονός που έφερε σε κάποια αμηχανία τους φίλους και συμμάχους των ΗΠΑ που ήθελαν και να επιδοκιμάσουν και να κρατήσουν τα προσχήματα. Διότι ναι μεν τα ηθικολογικά ενδύματα του δυτικού πολιτισμού είναι πλέον κουρέλια, αλλά από την άλλη, ο απροκάλυπτος κυνισμός έχει δύο κόψεις και εύκολα γυρνάει μπούμεραγκ. Δεν ήταν ωστόσο όλοι οι ηγέτες της Δύσης το ίδιο «φρόνιμοι», να κρατήσουν κάποια λεκτικά έστω προσχήματα.

Για παράδειγμα, ο Νετανιάχου εξέφρασε τον άκρατο ενθουσιασμό του. Άλλωστε η μορφή της επιχείρησης θυμίζει έντονα τις μεθόδους των ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών. Αναμενόμενη αντίδραση, καθώς υπάρχει ζωντανό το αίτημα και η προσδοκία να γίνει κάτι ανάλογο και στην περίπτωση του Ιράν.

Ήταν μήπως λιγότερο αναμενόμενο, ο τελών χρέη Πρωθυπουργού στην αποικία χρέους όπου ζούμε, να δηλώσει περιχαρής για την καθαίρεση του αντιπαθούς Μαδούρο, και μάλιστα να τονίσει πως «δεν είναι η ώρα να  σχολιάσουμε τα περί νομιμότητας αυτής της ενέργειας»; Πανηγυρική υπήρξε η υποδοχή του σχολίου αυτού στην Τουρκία. Και δικαίως.: «Σπουδαία νέα! Ο Έλληνας ΠΥ δεν θα διαμαρτυρηθεί ξανά για τη νομιμότητα των τουρκικών ενεργειών στο Αιγαίο, την Θράκη, την Κύπρο. Η Ελλάδα δεν ενδιαφέρεται πλέον για το Διεθνές Δίκαιο» γράφει ο λογαριασμός Turkish Century (βλ. στο Χ, Leonidas Vatikiotis, @LeonidasV). {σημείωση: Turkish Century είναι σύνθημα -σήμα κατατεθέν- που δηλώνει το όλο νέο-οθωμανικό project του Ερντογάν για αναβίωση της αυτοκρατορίας}

Η Ελλάδα, στήριξε επί δεκαετίες την εξωτερική της πολιτική στην «ιερότητα» του Διεθνούς Δικαίου. Στο όνομα της διεθνούς νομιμότητας, κήρυξε προσφάτως και τον πόλεμο- όσο αστείο κι αν ακούγεται, καθώς ούτε οι ΗΠΑ ούτε το ΗΒ ούτε η Γερμανία το δήλωσαν ρητά- στην Ρωσία επειδή αυτή παραβίασε την εθνική κυριαρχία της Ουκρανίας.

Δεν γνωρίζουμε αν θα κηρύξει τον πόλεμο τον πόλεμο και στην Βενεζουέλα ή αν στείλει την Μπελαρά στην Καραϊβική. Εκείνο που πρέπει να γνωρίζουμε όμως, με βεβαιότητα πλέον, είναι ότι αυτό που έχει απομείνει από την χώρα μας έχει προσχωρήσει καθαρά στο νέο δόγμα της αυθαίρετης, δυναμικής παρέμβασης. Μια πολιτική με όλα τα χαρακτηριστικά που οι λογικοί άνθρωποι ονομάζουν «τρομοκρατία». Θα έπρεπε να ήταν κατανοητό πως η συμμαχία με μια εξ ορισμού αναθεωρητική δύναμη, η οποία δεν έχει σύνταγμα και δεν έχει ορισμένα σύνορα και η οποία επί οκτώ δεκαετίες ενεργεί με τέτοιου τύπου χτυπήματα, σημαίνει πως την ακολουθούμε και δρούμε ανάλογα. Δεν μπορείς να αξιώνεις διεθνή νομιμότητα, στηριζόμενος στην ισχύ κάποιου, οποίος όχι μόνον παραβιάζει όλους τους διεθνείς νόμους και θεωρεί τον ΟΗΕ «παρακλάδι τρομοκρατικής οργάνωσης». Που σημαίνει ότι πλέον δεν έχουμε το δικαίωμα να επικαλούμαστε την διεθνή νομιμότητα. Από αυτή την άποψη, ίσως να μην είναι τυχαίο lapsus η δήλωση του Μητσοτάκη, καθώς εκφράζει συνειδητή στρατηγική επιλογή. Παραμένει όμως βλακώδης και εθνικά εγκληματική. Όσο βλακώδεις και εγκληματικές είναι οι δηλώσεις του Υπουργού Εθνικής Άμυνας και υψηλών στρατιωτικών αξιωματούχων που δηλώνουν πανηγυρικά στρατηγικά δόγματα και σχεδιασμούς, που η δημοσιοποίησή τους ακυρώνει κάθε ενδεχόμενη αποτελεσματικότητά τους.

Πέρα από το δικό μας ασήμαντο φραπεδιστάν, πάντως, ο κόσμος αλλάζει ραγδαία. Η δύναμη που κυριαρχούσε για τους τελευταίους δύο αιώνες φθίνει (πορεία που εύστοχα έχει ονομαστεί τέλος της μεγάλης παρέκκλισης), όμως παραμένει και θα παραμείνει αρκετά ισχυρή για να είναι σε θέση να αιματοκυλίσει ίσως και να καταστρέψει τον κόσμο. Σε αυτήν την πτωτική της πορεία, η Δύση αποποιείται την πολυτέλεια των αρχών και των αξιών που καμάρωνε ως αποκλειστικά της χαρακτηριστικά και που παραδοσιακά εξωράιζαν την κατακτητική της ορμή. Η επιθανάτια αγωνία επιβάλλει άμεσες, ενστικτώδεις και βίαιες κινήσεις, σαν του πνιγμένου. Έτσι, καθώς το ιερό τρίπτυχο του συστήματος «Ελευθερία, Ευημερία, Νομιμότητα» έχει ξεθωριάσει, τα γυμνά κοντάρια των σημαιών χρησιμεύουν πλέον μόνον ως λόγχες. Το παλαιό τρίπτυχο έχει ακόμα κάποια πέραση για τους αναλώσιμους μικρούς μόνο, που τους ανατίθεται ο ρόλος του proxy. Αυτός είναι και ο τελευταίος τους ρόλος, πριν την ανάλωσή τους. Η καταστροφή της Ουκρανίας μας θυμίζει την μοίρα των proxy: μόνοι ωφελημένοι, μια δράκα διεφθαρμένων ολιγαρχών που μετατρέπει τα bonus της εξαγοράς της σε χρυσές τουαλέτες (δυστυχώς δεν είναι σχήμα λόγου).

Οι πρωταγωνιστές δεν κοροϊδεύονται μεταξύ τους. Αυτοί γνωρίζουν ότι το μόνο αληθινό τρίπτυχο που εκφράζει τις ύστατες αξίες της πανικόβλητης Δύσης είναι: CIA, Μοσάντ, ΜΙ 6. Με αυτή ή με άλλη σειρά. Συζητήσιμο.

Θα ήταν ωστόσο άγονο και ατελέσφορο να βυθιστεί κανείς σε μια αποκλειστικά ηθική καταγγελία του γκανγκστερισμού και της τρομοκρατίας. Το ψύχραιμο και λογικό συμπέρασμα που πρέπει να συνάγουν οι ανταγωνιστές του αμερικανικού imperium και όλης της Δύσης της οποίας ηγείται είναι ότι η πλευρά αυτή έχει εισέλθει σε μια ανεξέλεγκτη, απρόβλεπτη, αυταρχική και καταστροφική τροχιά. Ότι δεν είναι ορθολογικό να τρέφει κανείς την προσδοκία ότι θα τηρήσουν την οποιαδήποτε συμφωνία. Ότι δεν αποτελεί σοβαρή επιλογή να κάνουν υποχωρήσεις, αναμένοντας αμοιβαιότητα. Η ίδια η Δύση μας προσφέρει τον ορισμό της δημοκρατίας της: «δημοκρατία» είναι η διακυβέρνηση από κλίκα- εκλεγμένη ή όχι- η οποία έχει την έγκριση ενός αφανούς διευθυντηρίου, το οποίο σχεδιάζει και διαχειρίζεται την κυριαρχία και εκμετάλλευση επί της πλειοψηφίας της ανθρωπότητας. Όποιος δεν ανταποκρίνεται σε αυτόν τον όρο απομακρύνεται, εκτελείται, φυλακίζεται ή απάγεται. Το όλο σύστημα διανθίζεται με διάφορες, αβλαβείς ελευθερίες (όπως το δικαίωμα που ασκώ εγώ τώρα, άχρι καιρού βεβαίως).Τελεία.

Το μόνο που πρέπει να αναμένουν είναι η πειρατεία, η παραβίαση των συμφωνημένων και ο πόλεμος. Το καλύτερο που έχουν να κάνουν είναι να βγουν από τις αυταπάτες τους και να ετοιμάζονται για πόλεμο. Η συλλογική Δύση δεν επιθυμεί καμία διπλωματική διαπραγμάτευση. Έχει υιοθετήσει και γενικεύσει τον ειδικό τύπο πολέμου που ακολουθεί η γνωστή μυστική υπηρεσία μιας χώρας, που ως η οπισθοφυλακή του αποικιοκρατικού συστήματος νιώθει συνεχώς πως βιώνει υπαρξιακή απειλή. Όλη η Δύση πλέον κινείται από τον ίδιο τρόμο. Βομβαρδίζει στο Κατάρ τους συγκεντρωμένους εκεί, με δική της συναίνεση, αντίπαλους διαπραγματευτές. Δολοφονεί επιστήμονες του Ιράν. Δολοφονεί τους γιατρούς της Γάζας. Δολοφονεί πολιτικούς ηγέτες. Απάγει πολιτικούς ηγέτες. Παγώνει καταθέσεις στις τράπεζές της (οι οποίες, παρεμπιπτόντως, δεν είναι παρά οι δικές της πληρωμές για το φτηνό αέριο που αγόραζε από την Ρωσία και χάρη σε αυτό είχε την όποια βιομηχανική της παραγωγή). Βομβαρδίζει το σπίτι του Πούτιν, στο οποίο γνωρίζει πως αυτός βρίσκεται τη συγκεκριμένη ώρα, αναμένοντας δικό τους τηλεφώνημα. Για ποιον λόγο θα πρέπει πλέον να διστάσει ο Ρώσος ηγέτης να προχωρήσει στην κατάληψη της Οδησσού ή η Κίνα στην κατάληψη της Ταϊβάν;