Το πραγματικό πρόσωπο των ΗΠΑ φάνηκε. Αυτός ο ιμπεριαλισμός θα ρημάξει τον πλανήτη αν αφεθεί.
Του Θέμη Τζήμα
Αρχικώς σε ό,τι αφορά το πεδίο: όπως φαίνεται η απαγωγή Μαδούρο είναι αρκετά ύποπτη τουλάχιστον σε ό,τι έχει να κάνει με την πολύ μικρή αντίσταση που προβλήθηκε κατά στο πλαίσιό της. Αυτή η πολύ μικρή αντίσταση έχει δώσει έδαφος σε διάφορα σενάρια.
Το πρώτο είναι ότι η έξοδος του Μαδούρο αποτέλεσε αντικείμενο διαπραγμάτευσης εκ των προτέρων. Το εν λόγω σενάριο διατείνεται ότι όλα αυτά θα μπορούσαν να είναι μέρος ενός τεχνάσματος και ότι ο Μαδούρο αργότερα θα λάβει αμνηστία μετά από μια δίκη-παρωδία, όπως ο Τραμπ είχε δώσει χάρη στον πρώην πρόεδρο της Ονδούρας Χουάν Ορλάντο Ερνάντες. Δεδομένης της εχθρότητας του Τραμπ αλλά και όλου του κατεστημένου των ΗΠΑ προς τον Τσαβισμό φαντάζει ως μάλλον ευφάνταστο σενάριο έως και προβοκατόρικο ωστόσο οφείλουμε να το καταγράψουμε.
Ένα δεύτερο σενάριο διατείνεται ότι η Ρωσία και οι ΗΠΑ αντάλλαξαν την Ουκρανία με τη Βενεζουέλα. Το πρόβλημα με αυτό το σενάριο είναι ότι αφενός η Ρωσία δεν παίρνει προσώρας την Ουκρανία ενώ ακόμα και έτσι η Βενεζουέλα θα μπορούσε να έχει προβάλλει μεγαλύτερη αντίσταση στη συγκεκριμένη επιχείρηση. Το τρίτο σενάριο είναι ότι απλώς οι βενεζουελάνικες ένοπλες δυνάμεις δεν τα κατάφεραν στη συγκεκριμένη επιχείρηση ή ότι γενικώς το επίπεδό τους είναι τόσο χαμηλό. Παρότι δεν είναι απίθανο, θυμίζουμε ότι πολύ κατώτερες δυνάμεις (όπως στο Μογκαντίσου μεταξύ άλλων περιπτώσεων) τα έχουν καταφέρει πολύ καλύτερα. Το τέταρτο σενάριο είναι αυτό μιας εσωτερικής προδοσίας εναντίον του Μαδούρο. Το τι από όλα αυτά έχει συμβεί μένει να φανεί. Ενδεχομένως να ισχύουν περισσότερα του ενός σε κάποιον συνδυασμό.
Επίσης είναι αρκετά πιθανό να έχουμε μια πλήρως στρεβλή εικόνα για τα γεγονότα στο έδαφος. Μπορεί η αντίσταση που προβλήθηκε να είναι μεγαλύτερη από τη φημολογούμενη και ακόμα να μην υπάρχει η αναγκαία πληροφόρηση προκειμένου να συλλάβουμε το μέγεθος.
Δεύτερον και σε ό,τι αφορά και πάλι το πεδίο. Προκύπτει ότι χτυπήθηκαν εν μέρει μόνο οι βενεζουελάνικες ένοπλες δυνάμεις και μάλλον σε σχετικώς περιορισμένο βαθμό. Με άλλα λόγια, αν δεν υπάρξει προδοσία από τη νέα ηγεσία της αντιπροέδρου της χώρας, όπως και από όλο το τσαβιστικό κυβερνητικό σύστημα, οι ΗΠΑ θα πρέπει να ενεργήσουν μια πολύ μεγαλύτερη στρατιωτική επιχείρηση εισβολής και κατοχής της χώρας τουλάχιστον αντίστοιχη με εκείνη του Ιράκ. Η εμπλοκή σε έναν μεγάλο πόλεμο και σε μακρόχρονη κατοχή αποτελεί μια πολύ διαφορετική υπόθεση από μια επιδρομή- αστραπή όπως αυτή η οποία συνέβη προκειμένου να απαχθεί ο πρόεδρος της Βενεζουέλας.
Το τρίτο στοιχείο το οποίο αφορά και το πεδίο αλλά κατεξοχήν και τη γενικότερη πολιτική των ΗΠΑ είναι η ανακοίνωση του προέδρου των ΗΠΑ ότι (με κάποιο τρόπο) οι ΗΠΑ θα διοικήσουν τη Βενεζουέλα έως ότου επιβάλλουν τη διακυβέρνηση η οποία θα διασφαλίσει πως τα πετρέλαια της Βενεζουέλας θα περάσουν σε έλεγχο των εταιρειών των ΗΠΑ. Αυτό είναι και το σημαντικότερο ζήτημα τόσο ως προς την ίδια τη Βενεζουέλα όσο και ως προς το μέλλον της διεθνούς κοινότητας. Σε ό,τι αφορά την ίδια τη Βενεζουέλα προετοιμάζει το έδαφος για μια μακρόχρονη πολεμική εμπλοκή εφόσον δεν κυριαρχήσει η αντιπολίτευση. Μέχρι σήμερα οι ΗΠΑ δεν έχουν κανένα πετυχημένο προηγούμενο κατοχής ξένου εδάφους μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η κατοχή μιας χώρας σαν τη Βενεζουέλα θα απαιτήσει τεράστιο αριθμό δυνάμεων οι οποίες θα εμπλέξουν τις ΗΠΑ σε έναν πόλεμο από αυτούς τους οποίους κατεξοχήν αντιπαθεί ο πρόεδρος των ΗΠΑ. Η βιώσιμη και πλέον αποτελεσματική στρατηγική από πλευράς του Τσαβισμού θα είναι ακριβώς να παρασύρει το στρατό των ΗΠΑ σε έναν τέτοιο μακροχρόνιο πόλεμο στο έδαφος εκεί που το πλεονέκτημα των ΗΠΑ χάνεται.
Σε ό,τι αφορά δε, τις διεθνείς σχέσεις τα ζητήματα είναι εξίσου σοβαρά. Η ανακοίνωση Τραμπ περί κατοχής της Βενεζουέλας δεν παρερμηνεύει το διεθνές δίκαιο έστω συνειδητώς (όπως κάνουν οι πρόεδροι των ΗΠΑ διαχρονικώς και όπως κατηγορείται ότι κάνει η Ρωσία) αλλά μας εισάγει σε μια εποχή στην οποία το διεθνές δίκαιο απλώς είναι αδιάφορο και ανύπαρκτο. Η ανακοίνωση του Τραμπ σημαίνει ότι το μόνο υπαρκτό δίκαιο, ως δίκαιο υπέρτατο όλων των υπολοίπων είναι αυτό των ΗΠΑ. Ο δικαστής στις ΗΠΑ αναλαμβάνει ρόλο παγκοσμίου δικαστή και η κυβέρνηση στις ΗΠΑ ρόλο παγκόσμιας κυβέρνησης. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ ανακοίνωσε ουσιαστικώς ότι η κυριαρχία όλων των υπολοίπων κρατών, η δυνατότητά τους να εκλέγουν κυβέρνηση της αρεσκείας τους τίθεται υπό την αίρεση της αποφασιστικής αρμοδιότητας των ΗΠΑ.
Επομένως μόνο η επαρκής στρατιωτική ισχύς και η αποφασιστικότητα αυτή να χρησιμοποιηθεί εγκαίρως εναντίον των ΗΠΑ δύναται να αποκαθιστά όχι το δίκαιο αλλά κάποια εσωτερικά δικαιώματα των υπολοίπων κρατών. Πρόκειται για τη μετάβαση σε ένα σύστημα εν δυνάμει πολέμου όλων έναντι όλων, το οποίο ο πρόεδρος Τραμπ προσωποποιεί στον υπέρτατο βαθμό καθιστώντας το όπως ο ίδιος είπε θέαμα. Η κοινωνία του θεάματος καταβροχθίζει και την ίδια την έννοια, την επί της αρχής ύπαρξη κανονιστικού πλαισίου. Το τέλος αυτής της κατάστασης αν δεν ηττηθεί ο ιμπεριαλισμός το γρηγορότερο και αποτελεσματικώς, αν δεν αποδειχθεί τώρα μια επικίνδυνη φάρσα είναι ο κατακλυσμιαίος καταστροφικός πόλεμος.
Το τέταρτο στοιχείο: είναι ανάξια σχολιασμού η ψοφοδεής στάση του πρωθυπουργού. Αναμενόμενα πήρε τη θέση των αφεντικών του. Για όσες και όσους αγαπούμε την Ελλάδα και είμαστε πατριώτες η πάλη εναντίον της κυριαρχίας των ΗΠΑ και του Μητσοτακισμού όπως και των υπολοίπων ελεγχομένων από τις ΗΠΑ πολιτικών δυνάμεων αποτελεί μονόδρομο. Το πραγματικό πρόσωπο των ΗΠΑ φάνηκε. Αυτός ο ιμπεριαλισμός θα ρημάξει τον πλανήτη αν αφεθεί. Οι υπηρέτες αυτής της πολιτικής είναι απολύτως επικίνδυνοι και αντιστρατεύονται ενεργά την ίδια μας την ύπαρξη ως έθνους-κράτους ενώ ωθούν την ανθρωπότητα στον αφανισμό της.
* Ο Θέμης Τζήμας είναι δικηγόρος, διδάκτορας δημοσίου δικαίου και πολιτικής επιστήμης του ΑΠΘ και μεταδιδακτορικός ερευνητής. Έχει δημοσιεύσει μελέτες σε διεθνή συνέδρια και σε νομικές επιθεωρήσεις και έχει συμμετάσχει σε διάφορες διεθνείς αποστολές.
Πηγή: ΚΟΣΜΟΔΡΟΜΙΟ
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου