Μια τριπλή ανάγνωση των γεγονότων με επίκεντρο το παγωμένο νησί της Αρκτικής
Του Θέμη Τζήμα *
Τα γεγονότα της Γροιλανδίας έχουν μια τριπλή ανάγνωση. Η πρώτη σχετίζεται με την απόλυτη αδυναμία συνολικώς αυτού που ονομάζουμε Ευρωπαϊκή Ένωση και ευρωπαϊκά κράτη, αλλά και ακόμη περισσότερο και εμφατικότερα εκείνων που αυτοπροβάλλονται ως τα πλέον ισχυρά ανάμεσά τους, να ορθώσουν ανάστημα απέναντι σε οποιαδήποτε επιλογή των Ηνωμένων Πολιτειών. Είναι προφανές ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση ή καλύτερα ακόμα η Δυτική και Κεντρική Ευρώπη δεν απεξαρτήθηκαν ποτέ από την απόλυτη υπεροχή και τον έλεγχό τους μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο από τις ΗΠΑ.
Άλλοτε υπό το πρόσχημα της Σοβιετικής Ένωσης και του κινδύνου που αυτή αντιπροσώπευε για τις άρχουσες τάξεις της Δυτικής Ευρώπης και άλλοτε, μέσα από τον αντιρωσισμό, τη σινοφοβία ή την υποτιθέμενη, αναγκαστικώς μονοπολική πλανητική κυριαρχία, των ΗΠΑ, τα κατεστημένα των ευρωπαϊκών κρατών λατρεύουν να εξαρτώνται από την Ουάσιγκτον. Έχουν δομηθεί στη βάση αυτής της πατρωνίας. Αυτά τα δεσμά όχι μόνο δεν μειώθηκαν αλλά στην πραγματικότητα παροξύνθηκαν τα τελευταία χρόνια πριν από τον Τραμπ, όταν επί Ομπάμα και επί Μπάιντεν οπότε και το κατεστημένο της ΕΕ και του Ηνωμένου Βασιλείου έσυραν τις κοινωνίες τους σε μια αυτοκτονική αντιπαράθεση με τη Ρωσία. Επομένως η πολιτική Τραμπ πατά απλώς σε μια δεδομένη σχέση εξάρτησης και όχι συμμαχίας. Κανείς δε σέβεται για πολύ καιρό εκείνον που δε σέβεται την ίδια του την πατρίδα.
Η ίδια η πολιτική του αντιρωσισμού (με ηγέτιδα δύναμη τότε τις ΗΠΑ και υποτακτικούς τους Ευρωπαίους οι οποίοι φυσικά αναδείχτηκαν βασιλικότεροι του βασιλέως στο συγκεκριμένο ζήτημα) αποδεχόταν και εν πολλοίς επεδίωκε και τον κανιβαλισμό της Ευρώπης, πέραν της λεηλασίας της Ρωσίας και της προετοιμασίας της εκκαθάρισης των λογαριασμών με την Κίνα. Ουδέποτε οι Ευρωπαίοι διανοήθηκαν, ούτε και διανοούνται, να συγκρουστούν με τις ΗΠΑ, ακόμα και με κόστος να υπονομεύσουν τις εθνικές τους οικονομίες και κοινωνίες.
Επομένως γιατί να μην προτιμήσουν να ακρωτηριάσουν και ένα κράτος τους από το να σπάσουν τα δεσμά εξάρτησης από τις ΗΠΑ, δοθέντος ότι αυτή η εξάρτηση για το ευρωπαϊκό κατεστημένο έχει αποδειχθεί καθησυχαστική και απολύτως κερδοφόρα; Ένα ευρωπαϊκό κατεστημένο το οποίο ήταν και παραμένει διατεθειμένο να κανιβαλίσει την οικονομία και την κοινωνία του, θα αποδεχτεί να ακρωτηριάσει και τη Δανία.
Το παραπάνω σημείο εξηγεί και ένα επόμενο. Την πλήρη αποστασιοποίηση, αποξένωση θα λέγαμε, του ευρωπαϊκού κατεστημένου από τις ευρωπαϊκές κοινωνίες, η οποία απεικονίζεται και δικαιολογεί την απόρριψη της Ευρωπαϊκής Ένωσης από τους πολίτες της. Κυριολεκτικώς, το κατεστημένο της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχει απωλέσει κάθε κύρος δεδομένου του πώς «φτύνει τον από κάτω και γλύφει τον από πάνω», ενώ ταυτοχρόνως οι πολίτες της ΕΕ δεν διαδραματίζουν κανέναν ρόλο σε όλα αυτά.
Το τρίτο σημείο το οποίο αναδεικνύεται από την περίπτωση της Γροιλανδίας είναι ότι επιταχύνεται μια διαδικασία αποδόμησης του διεθνούς δικαίου. Το διεθνές δίκαιο οι ΗΠΑ το Ισραήλ και σε μεγάλο βαθμό η ΕΕ το έχουν τσαλαπατήσει εδώ και δεκαετίες. Ως παλαιοί αποικιοκράτες ωστόσο, οι Ευρωπαίοι εμφορούνται από τη νοοτροπία περί «πολιτισμένων εθνών» έναντι των υπολοίπων. Ως εκ τούτου τους φαίνεται αδιανόητο να πέσουν θύματα αυτών που έκαναν (Λιβύη, Ιράκ, Συρία, Κοσσυφοπέδιο, Παλαιστίνη, Υεμένη αποτελούν μερικές μόνο από τις περιπτώσεις αυτές). Το γεγονός ότι δοκιμάζουν μέρος όσων έχουν πράξει αποτελεί πραγματικό σοκ. Ταυτοχρόνως αποδεικνύει ότι έχει διαρραγεί ακόμα και ο εσώτερος πυρήνας του διεθνοδικαιικού περιβάλλοντος (η λεγόμενη Δύση, όπως και ο σεβασμός του διεθνούς δικαίου μεταξύ των πυρηνικών δυνάμεων) σε σημείο τέτοιο που καθιστά πιθανή μια γενικευμένη σύγκρουση όλων έναντι όλων. Το διεθνές δίκαιο και επισήμως αλλά και στο εσωτερικό της Δύσης υποτάσσεται στη βούληση της ισχύος.
Το τέταρτο σημείο συνίσταται στο ότι η ίδια η κρίση ηγεσίας και η φθορά ισχύος των ΗΠΑ καταπίνει την «Δύση» ως τέτοια. Η «Δύση», ως παράγοντας έστω ανισομερούς στο εσωτερικό της, ισχύος διαρρηγνύεται. Οι ΗΠΑ λένε κατάμουτρα στους εταίρους τους στην Ε.Ε. ότι δεν είναι τόσο σημαντικοί όσο νομίζουν και επιπλέον ότι όπως παλαιότερα στη Μέση Ανατολή, οι ΗΠΑ θα ρυθμίζουν την εσωτερική πολιτική κατάσταση αλλά και τα σύνορα των Ευρωπαίων υποτακτικών τους. Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για ένα μείγμα επιχείρησης Gladio νέου τύπου και αλλαγής του χάρτη όπως εκείνος (σε αναλογία) της Μέσης Ανατολής.
Επομένως, η «Δύση» ως τέτοια, ως δηλαδή ένας πολιτικός χώρος, ένα γεωγραφικό πλαίσιο, για το οποίο και μεταξύ του οποίου οι πρόνοιες του διεθνούς δικαίου ισχύουν και καταπατώνται μόνο για τον υπόλοιπο πλανήτη, δεν έχει ιδιαίτερη σημασία.
Αυτή η εξέλιξη ανοίγει στην Ε.Ε. δύο (χονδρικώς μιλώντας) δρόμους: την υποταγή στις ΗΠΑ (τον οποίο και θα ακολουθήσουν μάλλον) ή του μετασχηματισμού από την E.E. στην EuRussia (τον οποίο και μάλλον θα απορρίψουν). Καθώς οι ευρωπαϊκές ηγεσίες προδίδουν τους λαούς τους και τα κράτη τους, η ανατροπή τους από τους λαούς τους αποτελεί την αναγκαία οδό.
* Ο Θέμης Τζήμας είναι δικηγόρος, διδάκτορας δημοσίου δικαίου και πολιτικής επιστήμης του ΑΠΘ και μεταδιδακτορικός ερευνητής. Έχει δημοσιεύσει μελέτες σε διεθνή συνέδρια και σε νομικές επιθεωρήσεις και έχει συμμετάσχει σε διάφορες διεθνείς αποστολές.
Πηγή: ΚΟΣΜΟΔΡΟΜΙΟ
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου