Του Δημήτρη Καλτσώνη *
Οι δηµοσκοπήσεις και όλα τα στοιχεία δείχνουν τη βαθιά και δικαιολογηµένη δυσπιστία του λαού προς το κυρίαρχο πολιτικό σύστηµα και τις όποιες παραλλαγές του. Κανένα κόµµα δεν µπορεί να προσεγγίσει υψηλά ποσοστά αποδοχής, ενώ το ποσοστό της εκλογικής συµµετοχής είναι χαµηλό.
Παράλληλα, η επιδείνωση των συνθηκών ζωής των εργαζοµένων θα συνεχιστεί. Η παγκόσµια και εσωτερική κρίση, µαζί µε τις κυρίαρχες πολιτικές, στις διάφορες παραλλαγές τους, οδηγεί σε ολοένα µεγαλύτερη φτωχοποίηση των πολλών και ταυτόχρονα συσσώρευση πλούτου στα χέρια λίγων. Οι ανισότητες κάθε µέρα γίνονται πιο κραυγαλέες από ποτέ. Σε αυτό το πλαίσιο οι µικροπαρεµβάσεις ανακούφισης δεν µπορούν να ανατρέψουν τη γενική τάση φτωχοποίησης, αλλά µόνο να προσφέρουν παροδική ελάφρυνση που γρήγορα εξανεµίζεται.
Απαιτείται µια στροφή αν θέλουµε να αντιµετωπιστεί η ρίζα των προβληµάτων και να βελτιωθεί η κατάσταση (βλ. περισσότερα στο ∆. Καλτσώνης, Θ. Μαριόλης, Κ. Παπουλής, «Μετωπικό πρόγραµµα διεξόδου από την κρίση», εκδ. Κοροντζή). Για παράδειγµα, ως άµεσο µέτρο απαιτείται η πραγµατική αντιµετώπιση της ακρίβειας, που µπορεί να γίνει µόνο µε δραστικό περιορισµό των κερδών των µεγάλων επιχειρήσεων. Απαιτείται επίσης η επιβολή προοδευτικής φορολογίας στο µεγάλο κεφάλαιο µε ταυτόχρονη ελάφρυνση της φορολόγησης των µισθωτών και των µικροµεσαίων.
Από εκεί και πέρα χρειάζεται µια δέσµη παρεµβάσεων για βαθύτερες αλλαγές, µε στόχο την ανάταξη της οικονοµίας και του βιοτικού επιπέδου των εργαζοµένων. Υπάρχει πληθώρα µελετών και ερευνών συναδέλφων οικονοµολόγων και πολιτικών επιστηµόνων που τεκµηριώνουν τη δυνατότητα και την αναγκαιότητά τους.
Μια πρώτη δέσµη πρέπει να είναι η εθνικοποίηση των πρώην ∆ΕΚΟ και άλλων επιχειρήσεων στρατηγικής σηµασίας, ιδίως των τραπεζών, ώστε να υπάρχει η δυνατότητα χάραξης οικονοµικής πολιτικής και ελάφρυνσης των βαρών που πέφτουν στις πλάτες των ασθενέστερων. Μαζί µε αυτό χρειάζεται ένα εθνικό δηµοκρατικό σχέδιο κοινωνικής και οικονοµικής ανασυγκρότησης µε στόχο την ανάπτυξη της βιοµηχανίας, της αγροτικής παραγωγής, την προστασία των µικρών επιχειρήσεων.
Ταυτόχρονα, απαιτείται στροφή στην κοινωνική πολιτική ξεκινώντας µε την κατάργηση όλης της αντεργατικής – αντικοινωνικής νοµοθεσίας και του νόµου για τα ιδιωτικά «πανεπιστήµια». Είναι αναγκαίος ο υπερδιπλασιασµός των κρατικών δαπανών για την παιδεία και την υγεία µε στόχο τη βελτίωση της ζωής των εργαζοµένων αλλά και τη δηµιουργία όρων για την οικονοµική ανάπτυξη.
Η εφαρµογή των ανωτέρω θα σκοντάψει δίχως άλλο στους περιορισµούς και στις πολιτικές που επιβάλλει η ΕΕ. Χρειάζoνται εποµένως αναπροσανατολισµός µε αναζήτηση οικονοµικών συνεργασιών µε άλλες χώρες (Κίνα, χώρες BRICS κ.ά.) και απειθαρχία και αποδέσµευση από τις κατευθύνσεις της παρακµάζουσας ΕΕ. Σε επίπεδο εξωτερικής πολιτικής επείγουν η υπεράσπιση της ειρήνης, του διεθνούς δικαίου και η πλήρης απεµπλοκή της χώρας µας από τους πολέµους (Ιράν, Ουκρανία) και τους κάθε λογής στρατιωτικούς συνασπισµούς.
Ολα αυτά πρέπει να συνοδευτούν από µέτρα ριζικού εκδηµοκρατισµού που θα ξηλώσουν το διεφθαρµένο κυρίαρχο πολιτικό σύστηµα και τον κρατικό µηχανισµό που το στηρίζει.
Γνωρίζω ότι ένα τέτοιο πρόγραµµα φαντάζει και είναι ριζοσπαστικό. Οµως σε περιόδους κρίσεων τα ηµίµετρα οδηγούν στην καλύτερη περίπτωση στην ανακύκλωση των προβληµάτων. Η ελπίδα χρειάζεται τόλµη. Αλλιώς η πικρή απογοήτευση θα περιµένει και πάλι στη γωνία.
* Ο Δημήτρης Καλτσώνης είναι καθηγητής Θεωρίας Κράτους και Δικαίου στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου