ΗΠΑ:Πώς παγιδεύτηκαν 46 εκατομμύρια άνθρωποι από φοιτητικό χρέος; Η ιστορία μιας ανεκπλήρωτης υπόσχεσης



Των Mary Green Swig, Steven L. Swig, David A. Bergeron και Richard J. Eskow *

Η δημοκρατική αρχή της εκπαίδευσης χωρίς δίδακτρα στη χώρα μας προηγείται της ίδρυσης των Ηνωμένων Πολιτειών. Η πρώτη δημόσια πρωτοβάθμια εκπαίδευση προσφέρθηκε στο Massachusetts Bay Colony το 1635, και το νομοθετικό σώμα του δημιούργησε το Harvard College τον επόμενο χρόνο για να καταστήσει την εκπαίδευση διαθέσιμη σε όλους τους ειδικευμένους μαθητές.

Ακόμη και πριν από την επικύρωση του Συντάγματος, το Συνέδριο Συνομοσπονδίας θέσπισε το Land Land Ordinance του 1785 , το οποίο απαιτούσε από τους νεοσύστατους δήμους σε περιοχές που παραχωρήθηκαν από τους Βρετανούς να αφιερώσουν ένα τμήμα γης για ένα δημόσιο σχολείο. Πέρασε επίσης τα βορειοδυτικά διατάγματα, οι οποίες καθορίζουν τις οδηγίες για τον τρόπο με τον οποίο οι περιοχές μπορούν να γίνουν πολιτείες. Μεταξύ αυτών των κατευθυντήριων γραμμών ήταν η απαίτηση ίδρυσης δημόσιων πανεπιστημίων και η προϋπόθεση ότι «τα μέσα εκπαίδευσης θα ενθαρρύνονται για πάντα». Αφού το έθνος κήρυξε ανεξαρτησία, ο Τόμας Τζέφερσον υποστήριξε ένα επίσημο εκπαιδευτικό σύστημα χρηματοδοτούμενο από τη φορολογία της κυβέρνησης.

Το όραμα του Τζέφερσον διαμορφώθηκε για περισσότερο από έναν αιώνα, καθώς οι πολιτειακές και τοπικές κυβερνήσεις άρχισαν να δημιουργούν δημοτικά σχολεία και στη συνέχεια γυμνάσια. Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση ασχολήθηκε με την τριτοβάθμια εκπαίδευση τον 19ο αιώνα με τη δημιουργία κολλεγίων επιχορήγησης γης και άλλων ιδρυμάτων, που χρησιμοποιούνται κυρίως για τη διδασκαλία της γεωργίας και της εκπαίδευσης μετά τον εμφύλιο πόλεμο. Αυτά τα ιδρύματα δημιούργησαν ευκαιρίες για άτομα που είχαν από καιρό αποκλεισθεί από τη διαδικασία μάθησης, συμπεριλαμβανομένων πρώην σκλαβωμένων Αφροαμερικανών και φτωχών ανθρώπων όλων των φυλών.

Τα κρατικά πανεπιστήμια και τα κολέγια επεκτάθηκαν γρήγορα. Μέχρι τα μέσα του 20ού αιώνα, σε πολλές αμερικανικές πολιτείες υπήρχε εκπαίδευση χαμηλού κόστους ή χωρίς δίδακτρα. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση στράφηκε και πάλι στην εκπαίδευση για να προωθήσει τις ευκαιρίες για τους πολίτες της και την οικονομική ανάπτυξη για όλους. Το GI Bill πλήρωσε εκπαιδευτικά έξοδα για 8 εκατομμύρια ανθρώπους, ανεξάρτητα από τον ατομικό πλούτο, το οποίο βοήθησε στη δημιουργία μιας ισχυρής μεσαίας τάξης και συνέβαλε στη ζωντανή αναπτυξιακή οικονομία της δεκαετίας του 1950 και του 1960. Ενώ αυτές οι ευκαιρίες εξακολουθούν να αρνούνται σε πολλούς ανθρώπους ως αποτέλεσμα του ρατσισμού, συνεχίστηκαν προσπάθειες για τη βελτίωση της εκπαιδευτικής πρόσβασης για τους έγχρωμους ανθρώπους.

Η εποχή του Ρέιγκαν οδήγησε στην πεποίθηση ότι τα κυβερνητικά προγράμματα, συμπεριλαμβανομένης της εκπαίδευσης, εμπόδισαν τα όνειρα των ανθρώπων και πρέπει να μειωθούν σοβαρά. Τα δημόσια αγαθά θεωρήθηκαν επενδύσεις, καθαρά οικονομικής φύσης. Για αυτούς τους λόγους, μεταξύ άλλων, ένα έθνος που είχε επεκτείνει τη δημόσια χρηματοδότηση της εκπαίδευσης για αιώνες αποφάσισε να αντιστρέψει την πορεία του. Αντί να χρηματοδοτεί την τριτοβάθμια εκπαίδευση με βάση την αρχή ότι μας ωφελεί όλους, η χώρα άρχισε να μεταφέρει το κόστος σε μεμονωμένους μαθητές.



Στη δεκαετία του 1950, ως μέρος του Εθνικού Νόμου για την Εκπαίδευση στην Άμυνα, τα φοιτητικά δάνεια δημιουργήθηκαν ως πείραμα στην κοινωνική μηχανική. Ανησυχώντας για τον ανταγωνισμό με τη Σοβιετική Ένωση, οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής ήθελαν να αυξήσουν τις ικανότητες των μαθητών στα μαθηματικά και τις επιστήμες. Για να γίνει αυτό, η χώρα χρειαζόταν περισσότερους εκπαιδευτικούς. Έτσι, οι νομοθέτες προσέφεραν δάνεια σε φοιτητές, με τη δυνατότητα να ακυρωθεί το μισό από το δάνειο μετά από 10 χρόνια εάν γίνονταν δάσκαλοι.

Το πείραμα απέτυχε. Οι ερευνητές δεν μπόρεσαν να αποδείξουν ότι το πρόγραμμα φοιτητικών δανείων οδήγησε περισσότερους ανθρώπους να γίνουν εκπαιδευτικοί, παρά τις πολλές προσπάθειες να το κάνουν. Το πείραμα ήταν επίσης σκληρό. Με την πάροδο των ετών, το πρόγραμμα φοιτητικών δανείων επεκτάθηκε, με τον ισχυρισμό ότι η προσωπική επένδυση ενός μαθητή στην εκπαίδευσή του ήταν μια «επένδυση» που θα αποδίδει υψηλότερους μισθούς. Οι τράπεζες και άλλοι ιδιώτες δανειστές μπήκαν στη διαδικασία και τους δόθηκαν σημαντικά κίνητρα και επιδοτήσεις για την έκδοση φοιτητικών δανείων, χωρίς να ληφθεί υπόψη το βάρος που επιβάλλεται στον φοιτητή. Αυτή η οικονομική ευκαιρία δόθηκε σε τραπεζικά συμφέροντα που ήταν ήδη πλούσια, με λίγη σκέψη για την επακόλουθη ζημιά σε ένα οικονομικά βιώσιμο μέλλον.

Οι υποστηρικτές της χρηματοδότησης του κόστους της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης υποστήριξαν ότι ήταν φθηνότερο να δανείζουν χρήματα σε φοιτητές από ότι οι ομοσπονδιακές και κρατικές κυβερνήσεις παρέχουν επιχορηγήσεις για την εκπαίδευσή τους, ακόμη και μετά την καταβολή επιδοτήσεων στον ιδιωτικό τομέα για τα δάνεια τους. Μια ολόκληρη βιομηχανία μεγάλωσε γύρω από αυτήν τη διαδικασία. Δημιουργήθηκαν κρατικοί και μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί εγγυήσεων για την ασφάλιση των δανείων. Αυτοί οι οργανισμοί πληρώθηκαν, ανεξάρτητα από το τι παρείχαν: όταν εκδόθηκαν δάνεια, όταν τα δάνεια καθυστέρησαν, όταν οι δανειολήπτες αθετούσαν, και όταν εισπράττονταν με χρεωστικά δάνεια.

Σε απάντηση, οι περισσότερες πολιτείες δημιούργησαν γραφεία εγγυήσεων, ώστε να μπορούν να βγάλουν λεφτά από άτομα που έπρεπε να δανειστούν για να πληρώσουν για ολοένα αυξανόμενα δίδακτρα και τέλη. Τώρα, οι πολιτείες είχαν ένα επιπλέον κίνητρο για τη μείωση της χρηματοδότησης για τη δημόσια τριτοβάθμια εκπαίδευση. Όχι μόνο θα εξοικονομούσαν δαπάνες, αλλά θα μπορούσαν να αυξήσουν την ανάγκη δανεισμού των μαθητών, γεγονός που αύξησε τα έσοδά τους. Σε πολλές περιπτώσεις, αυτοί οι οργανισμοί εγγυήσεων δεν χειρίζονται τα δάνεια τους. Μεταβιβάζουν το έργο σε ιδιώτες συλλέκτες χρέους που παίρνουν τέλη είσπραξης και είναι επιθετικοί στη διαχείριση των υποθέσεων.



Το σύστημα πήρε τη δική του ζωή. Στα μέσα της δεκαετίας του 1990, τα φοιτητικά δάνεια είχαν ξεπεράσει τις επιχορηγήσεις για τη χρηματοδότηση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης των φοιτητών. Αλλά ένα σύστημα που βασίζεται στη χρηματοδότηση χρέους λειτουργεί μόνο εάν οι δανειολήπτες αποπληρώσουν τα δάνεια τους. Αυτό οδήγησε το Κογκρέσο να κάνει το σύστημα ακόμα πιο σκληρό με τις Πράξεις περί Πτωχευτικής και Ομοσπονδιακής Νομοθεσίας του 1984, η οποία απαλλάσσει τα φοιτητικά δάνεια από τις διαδικασίες πτώχευσης και υπέβαλε τους δανειολήπτες σε δρακόντεια εργαλεία συλλογής. Αυτά τα εργαλεία περιελάμβαναν κατάσχεση μισθών χωρίς δικαστική απόφαση και κατάσχεση επιταγών κοινωνικής ασφάλισης και επιστροφών φόρου. Οι κυβερνήσεις Κλίντον και Ομπάμα προσπάθησαν να μειώσουν ελαφρώς το βάρος επιτρέποντας στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση να δανείζει απευθείας στους φοιτητές, ενώ εισήγαγε επιλογές αποπληρωμής βάσει εισοδήματος, αλλά η βασική σκληρότητα του συστήματος παραμένει αμετάβλητη σήμερα.

Είναι καιρός να αναγνωρίσουμε ότι το σκληρό πείραμα στη χρηματοδότηση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης μέσω φοιτητικών δανείων έχει αποτύχει. Έχει συλλάβει 46 εκατομμύρια ανθρώπους και τις οικογένειές τους σε παγίδα φοιτητικών δανείων, συμπεριλαμβανομένων ατόμων που έλαβαν επαγγελματική κατάρτιση, και εξασθένησε την οικονομική δύναμη της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Το αναπόφευκτο χρέος είναι μια σημαντική κινητήρια δύναμη της κοινωνικής κατάρρευσης . Έχει επιδεινώσει το χάσμα του φυλετικού πλούτου και εξασθένισε ολόκληρη την οικονομία, καθώς οι κάτοχοι χρέους εμποδίζονται να αγοράσουν σπίτια ή καταναλωτικά αγαθά, να ξεκινήσουν οικογένειες ή να ανοίξουν νέες επιχειρήσεις. Ήρθε η ώρα να επαναφέρετε χρήματα για την τριτοβάθμια εκπαίδευση και να ακυρώσετε το φοιτητικό χρέος για τα θύματα αυτού του αποτυχημένου πειράματος.

Μάθετε περισσότερα στο Freedom to Prosper

* Η Mary Green Swig είναι ανώτερος συνεργάτης του Advanced Leadership Initiative στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ και συνιδρυτής του Freedom to Prosper .

* Ο Steven L. Swig είναι ανώτερος συνεργάτης στο Advanced Leadership Initiative στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ και συνιδρυτής του Freedom to Prosper .

* Ο David A. Bergeron είναι ανώτερος συνεργάτης για μεταδευτεροβάθμια εκπαίδευση στο Κέντρο για την Αμερικανική Πρόοδο . Ο Bergeron υπηρέτησε προηγουμένως ως αναπληρωτής βοηθός γραμματέας για τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση στο Υπουργείο Παιδείας των ΗΠΑ.

* Ο Richard J. Eskow είναι ανώτερος σύμβουλος για την υγεία και την οικονομική δικαιοσύνη σε έργα Κοινωνικής Ασφάλισης . Είναι επίσης ο οικοδεσπότης του The Zero Hour , ενός κοινοποιημένου προοδευτικού ραδιοφωνικού και τηλεοπτικού προγράμματος.

Δρόμος ανοιχτός

1 σχόλιο :

  1. Χρειάζεστε χρηματοδότηση; Ψάχνετε για Οικονομικά; Αναζητάτε χρηματοδότηση για να διευρύνετε την επιχείρησή σας; Βοηθάμε άτομα και εταιρείες να αποκτήσουν χρηματοδότηση για την επέκταση των επιχειρήσεων και να δημιουργήσουν μια νέα επιχείρηση που κυμαίνεται από οποιοδήποτε ποσό. Λάβετε χρηματοδότηση με προσιτό επιτόκιο 3%, Χρειάζεστε αυτήν τη χρηματοδότηση για επιχειρήσεις και για την εκκαθάριση των λογαριασμών σας; Στη συνέχεια, στείλτε μας ένα email τώρα για περισσότερες πληροφορίες επικοινωνήστε μαζί μας τώρα μέσω (financialserviceoffer876@gmail.com) whats-App +918929509036 Dr James Eric Finance Pvt Ltd Ευχαριστώ

    ΑπάντησηΔιαγραφή