Ασχέτως της επιτυχίας ή αποτυχίας του υπό διαμόρφωση κόμματος της  Κας Καρυστιανού, προσφέρθηκε  ήδη, μέσω αυτού,   μέγιστη υπηρεσία. Αποκαλύφθηκε πως έχει γύρω μας υφανθεί ένα αντιδημοκρατικό και κλειστό πολιτικό σύστημα, που σύσσωμο αντιδρά όταν κινδυνεύει η επικρατούσα τάξη του.

Ευλόγως διερωτάται κανείς,  γιατί άραγε η Κα Καρυστιανού να μη δικαιούται να αιτηθεί εμπλοκή της με τα πολιτικά ζητήματα του τόπου. Προτάσσεται η μη πολιτική εμπειρία της.   Όταν όμως αίφνης ένας αθλητής ή ένας αφισοκολλητής του Πανεπιστημίου και αποφοιτήσας με το «δημοκρατικό πέντε», αλλά ουδέποτε εργασθείς,  ψηφίζεται για βουλευτής και εν συνεχεία γίνεται υπουργός  πέντε έξι υπουργείων, πόθεν τεκμαίρεται η εμπειρία του για όλα αυτά ; Γιατί βεβαίως δεν συνιστούν πολιτική εμπειρία οι καβγάδες στα φοιτητικά αμφιθέατρα για το ποιος θα κάνει την κατάληψη ή η επιτυχία του στα τρίποντα.  Αντιθέτως, η μέχρι τώρα δραστηριότητα της Κας Καρυστιανού,  καταδήλως συνιστά πολιτική εμπειρία.

Συχνά νέοι  και φιλόδοξοι εισέρχονται στο πολιτικό προσκήνιο και δικαιούνται να το  κάνουν,  χωρίς ουδείς να αντιδρά. Στην περίπτωση όμως αυτή όλοι αντιδρούν, βιαίως και συχνά χυδαίως. Στη συστημική θεωρία, αυτή  η συμπεριφορά του   πολιτικού συστήματος της χώρας  καλείται ανάδραση. Υπάρχουν πολλά ιστορικά  παραδείγματα, όπου τα επικρατούντα συστήματα -και όχι μόνο τα αμιγώς πολιτικά- αντιδρούσαν βιαίως,  σε οτιδήποτε απειλούσε την εσωτερική τους τάξη.

Θυμάμαι όταν εμφανίστηκε, κυριολεκτικά από το πουθενά, ο κ. Κασσελάκης, όλα τα έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα τον εκθείαζαν, παρουσιάζοντάς τον ως ιδιαιτέρως μορφωμένο και επιτυχημένο. Κατέχει δύο πτυχία τριετούς εκπαίδευσης, το ένα από ιδιωτικό αμερικανικό κολλέγιο και μπράβο του. Στη σημερινή πραγματικότητα όμως αυτά δεν είναι ιδιαιτέρως υψηλά.  Αλλά και πολλοί άλλοι «εμφανιζόμενοι από το πουθενά»,  δηλαδή χωρίς πολιτική εμπειρία, όπως π.χ. αυτή της Κας Καρυστιανού, που έκανε μια ολόκληρη χώρα να διαδηλώνει για δικαιοσύνη και χρηστή πολιτική διοίκηση,  έγιναν βουλευτές, υπουργοί και  πρωθυπουργοί. Ουδείς όμως εξ αυτών απειλούσε το σύστημα, ούτε η «πρώτη φορά αριστερά», ιδίως αυτή…

Η Κα Καρυστιανού επέφερε πανικό. Αν ήμουν στη θέση της θα αισθανόμουν υποχρέωσή μου να ασχοληθώ με τα κοινά, καταγγέλλοντας τη σημερινή φαυλότητα. Αυτό έκανε και αυτό θέλει να εξακολουθεί να κάνει, επιδιώκοντας μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα. Άλλωστε αυτό προσπαθούμε  να κάνουμε όλοι μας,  όσοι τουλάχιστον αισθανόμαστε υπόλογοι στην κοινωνία που ζούμε και που μας ζεί.  Όπως μπορεί ο καθένας. Άλλος ως δάσκαλος, άλλος ως γιατρός, άλλος ως εργάτης καθαριότητος, άλλος ως μηχανικός, άλλος ως ποιητής, άλλος ως βιβλιοπώλης. Καίτοι ουδόλως  συμφωνώ με τον πρώην βιβλιοπώλη κ. Γεωργιάδη, όλως αντιθέτως, τον σέβομαι για την εξελικτική πορεία που ακολούθησε.  Η συμμετοχή  στα κοινά της Κας Καρυστιανού προέκυψε με τρόπο τραγικό και έτσι επιτακτικό. Φυσιολογική και η δική της εξελικτική πορεία.   Άλλωστε δεν αναζητά επάγγελμα, είναι μια μορφωμένη γυναίκα και επιτυχημένη επαγγελματίας. Μακάρι να ήταν έτσι όλοι οι βουλευτές μας, να μη περίμεναν δηλαδή να σιτιστούν από τη βουλευτική τους ιδιότητα. Αν εξετάσουμε  πόσοι εκ των βουλευτών μας, ιδίως αυτών που έχουν ηγηθεί και κρισίμων υπουργείων,  έχουν την ικανότητα να ασκήσουν κάποιο επάγγελμα, θα απογοητευθούμε. Εννοώ επάγγελμα πέραν δοτών πολιτικών θέσεων, θέσεων στις οποίες, κατά κανόνα, αποδείχθηκαν ανεπαρκείς.