Γιατί να ξεμένουμε από εναλλακτική;
Του Θανάση Καραμπάτσου
Τι κοινό έχουν η συμφωνία ειρήνευσης στον Περσικό, η ανατίναξη των καδοφόρων εκσκαφέων στην Κοζάνη και η ενεργειακή πολιτική στη νοτιοανατολική Μεσόγειο; Το αδιέξοδο στη «σωστή πλευρά της Ιστορίας».
Από την εξέλιξη της σύγκρουσης στον Κόλπο αναδύθηκε ως τοπική υπερδύναμη το Ιράν. Ελέγχει πλήρως τα Στενά και επιβάλλει όρους για εκεχειρία στον Λίβανο. Για χάρη του ο Τραμπ και ο Βανς επιτίμησαν δημοσίως τον στρατηγικό σύμμαχό τους, τον Νετανιάχου. Το Ισραήλ, αντίθετα, λόγω της επιθετικότητάς του βγήκε αποδυναμωμένο καθώς οι μοναρχίες του Κόλπου στρέφονται σε συνεργασίες με Ιράν, Τουρκία και Πακιστάν.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη επιμένει στις μπίζνες με το Ισραήλ και σκορπίζει δισεκατομμύρια σε μια ασπίδα που έγινε σουρωτήρι από την Τεχεράνη. Το τελευταίο ανησυχητικό για την Αθήνα επεισόδιο είναι η όψιμη προσέγγιση Καΐρου – Αγκυρας, που θέτει νέα δεδομένα για τους σχεδιαζόμενους αγωγούς και τα καλώδια στη ΝΑ Μεσόγειο. Η ενεργειακή γεωπολιτική έχει αναπτυχθεί με βάση τις ανάγκες των ΗΠΑ και η Ελλάδα έχει ενεργό υποβοήθηση, σε σημείο που να καταστρέφει οτιδήποτε θυμίζει ανεξαρτησία σε ένα ρευστό περιβάλλον: οι «βρόμικοι» λιγνίτες θα μπορούσαν να εγγυηθούν λύση μόλις το φυσικό αέριο σκοντάψει σε εμπόδια. Ακόμη καλύτερα, η ανάπτυξη συσσωρευτών ρεύματος για την αποθήκευση ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές. Την πετάμε κυριολεκτικά, καθώς δεν εντάσσεται στα άμεσα σχέδια για χάρη του καρτέλ της ενέργειας, όπως ομολόγησε εμμέσως πλην κυνικά ο αντιπρόεδρος του ΑΔΜΗΕ.
Σε αυτό το ρευστό τοπίο, η αμυντική θωράκιση επαφίεται στη φήμη του Ισραήλ· η δε διπλωματία στο LNG του πλανητάρχη, που δεν έχει κανένα πρόβλημα να τα κάνει μαντάρα και να αδειάζει χωρίς δισταγμό συμμάχους. Οσο για την Τουρκία που αναβαθμίζεται σταθερά, σπεύδουμε ολοταχώς προς παζάρι με διαιτητή τις ΗΠΑ (ο Τραμπ θα δώσει κινητήρες για τα τουρκικά μαχητικά KAAN) και τους ενεργειακούς κολοσσούς της.
Γιατί να ξεμένουμε από εναλλακτική;
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου