Μας αξίζει όμως ένας άλλος κόσμος, ένα άλλο κράτος.
Του Θανάση Καραμπάτσου
Όλες οι έρευνες και οι μετρήσεις αποτυπώνουν μια σταθερότητα: επτά στους δέκα δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα και αντίστοιχοι στέκονται αρνητικά στην κυβερνητική πολιτική. Μια κοινωνία των δύο τρίτων που στενάζουν. Καθόλου τυχαία σχεδόν οι μισοί από μας δεν μπορούν να ζήσουν το ξέγνοιαστο ελληνικό καλοκαίρι, ενώ αντίστοιχοι έμειναν έξω από το πρόγραμμα «Σπίτι μου ΙΙ» παρά το απαιτητικό ΟΚ για τραπεζικό δάνειο. Η μικροαστική ελληνική ταυτότητα με το κεραμίδι στο κεφάλι και την ανεμελιά των διακοπών εξαερώνεται. Πίσω από την κοινωνία σε απόγνωση βρίσκεται το επιτελικό (παρα)κράτος.
Το σκάνδαλο των πολεοδομιών δεν είναι απλώς άλλο ένα, αλλά η επιτομή της κομπίνας με πλάτες στο Μαξίμου. Οι γενικοί γραμματείς που παραιτήθηκαν ήταν σε θέσεις-κλειδιά για εξυπηρετήσεις. Τα υπόλοιπα μέλη του κυκλώματος είχαν σταδιοδρομήσει με «γαλάζια γαλόνια» στο βαθύ κράτος, όπως και εκείνα των εφοριών παλαιότερα. Ως διαχρονική παθογένεια αναδύεται η διασύνδεση σκανδάλων και ΝΔ με πυρήνα το Μαξίμου.
Για τις υποκλοπές ακούστηκε ότι δεν αφορούν τους πολίτες και θα ξεχαστούν αλλά η σκανδαλώδης διαχείριση δεν αφήνει κανέναν πολίτη αδιάφορο. Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ ακούμπησε τη μισή Ελλάδα και τους ψηφοφόρους της ΝΔ, κατεδαφίζοντας το προφίλ του εκσυγχρονισμού. Στα Τέμπη χάθηκε η κοινή λογική με τη συγκάλυψη. Εδώ έχει διασυνδεθεί ο κόσμος των μηχανικών με τους «επενδυτές» μέσω της πιο παλαιοκομματικής παράδοσης του βαθέος κράτους – «αξιολογήθηκαν» καθώς όταν τους καταλάβαιναν, τους άλλαζαν απλώς το κρίσιμο πόστο.
Ολα κουμπώνουν σε ένα σύστημα εξουσίας φαρισαίων και υποκριτών οι οποίοι αδιαφορώντας αν θα τα βγάλουμε πέρα εξυπηρετούν καρτέλ, εργολάβους και «συμμάχους». Και μένουν ακόμη πάνω χάρη σε μια αντιπολίτευση αναιμική, συνδιαχειριστική, καθόλου οραματική. Μας αξίζει όμως ένας άλλος κόσμος, ένα άλλο κράτος. Για τα παιδιά μας που βουλιάζουν σε αυτό τον βούρκο, ρε γαμώ το.
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου