Αλλ’ αν αυτή η τοποθέτηση ισχύει, σημαίνει πως δηλώσεις και ομιλίες του μεταξύ 15/7 και 22/7/2006 αναιρούνται, διαψεύδονται και συνιστούν βάναυσο εμπαιγμό της κοινής γνώμης.

Το τελευταίο δίμηνο παρατηρείται μια εντεινόμενη κινητικότητα στο Κυπριακό. Ο Νίκος Χριστοδουλίδης φρόντισε να την πυροδοτήσει από τον περ. Μάιο.

• Σε συνέντευξή του στην εκλεκτή συνάδελφο Αιμιλία Κενεβέζου (ΑΛΦΑ, 12/5/2026) έδωσε, επικοινωνιακά, το εναρκτήριο λάκτισμα. Είπε ότι «μπορεί να είμαστε κοντά σε εξελίξεις που θα οδηγήσουν σε ένα σχέδιο λύσης».

Ο Πρόεδρος επισήμανε πως η νέα αναζωογόνηση των προσπαθειών ξεκίνησε μετά από συνάντηση του ΓΓ του ΟΗΕ, Γκουτέρες, με τον Τούρκο Πρόεδρο, Ερντογάν.

• Την επομένη, σε δηλώσεις του στη Λεμεσό, ο Ν. Χριστοδουλίδης υποστήριξε ότι ενδεχομένως να έχουμε ένα σχέδιο λύσης μέχρι το τέλος του χρόνου. «Υπάρχει ένα παράθυρο ευκαιρίας από έναν ΓΓ των ΗΕ που γνωρίζει πάρα πολύ καλά το Κυπριακό στην πορεία του, στη θητεία του», πρόσθεσε.

Στις 15/6/2026, η Προσωπική Απεσταλμένη του ΓΓ του ΟΗΕ, Άνχελα Ολγκίν, συναντήθηκε με τον Τούρκο ΥπΕξ, Φιντάν. Κλείνοντας το… «παράθυρο ευκαιρίας», ο Φιντάν επανέλαβε ότι η «πιο ρεαλιστική λύση» για το Κυπριακό είναι «η συνύπαρξη δύο κρατών στο νησί».

Παράλληλα, ανέφερε ότι προσεγγίσεις που δεν αναγνωρίζουν την «κυριαρχική ισότητα» και το «ίσο διεθνές καθεστώς» των Τουρκοκυπρίων δεν πρόκειται να οδηγήσουν σε αποτέλεσμα, επισημαίνοντας ότι οποιαδήποτε διαδικασία θα πρέπει να βασίζεται στις «πραγματικότητες επί του εδάφους».

• Η απάντηση της Λευκωσίας ήρθε με συνέντευξη του Προέδρου Χριστοδουλίδη στην «Καθημερινή» της Κύπρου (14/7/2026). Ερωτηθείς ποιες «δύσκολες αποφάσεις» θα κληθούμε να λάβουμε, ο Πρόεδρος είπε ότι,

«η λύση του Κυπριακού δεν θα είναι απολύτως δίκαιη, διότι μια λύση για να είναι απολύτως δίκαιη θα πρέπει ν’ αποκαθιστά την κατάσταση πράγματων όπως ήταν προ του 1974», τονίζοντας ότι η λύση πρέπει να είναι λειτουργική και βιώσιμη.

Μετά από συνεδρία του Εθνικού Συμβουλίου (22/6/2026), ο Κυβ. Εκπρόσωπος ήταν κατηγορηματικός: «Δεν πρέπει να υπάρχουν, ούτε θα επιτρέψουμε να υπάρξουν, δημιουργικές ασάφειες. Είμαστε σαφείς, είμαστε απόλυτοι, είμαστε κατηγορηματικοί και εννοώ σύσσωμη η διεθνής κοινότητα, σύσσωμη η Ευρωπαϊκή Ένωση.

• »Μέσα από τις πολλές τοποθετήσεις μας δεν συζητάμε οποιαδήποτε λύση άλλη εκτός αυτήν που καθορίζεται με σαφήνεια σε όλα τα σχετικά ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, με πολιτική ισότητα όχι μόνο κατ’ όνομα, αλλά βεβαίως και στην ουσία αυτής της λύσης».

Η απόπειρα της Λευκωσίας ήταν να συνδυάσει τις προσπάθειες επίλυσης του Κυπριακού με τα Ευρωτουρκικά. Ακολούθησε η επίσκεψη Γκουτέρες, η συνάντησή του με τους δύο ηγέτες και η εξαγγελία ότι θα συγκαλέσει νέα άτυπη πενταμερή, όταν και εφόσον συνεννοηθεί με τις εγγυήτριες δυνάμεις. Ο διορισμός Ειδικού Απεσταλμένου της ΕΕ έδωσε νέα δυναμική στις προσπάθειες επανεκκίνησης της διαδικασίας.

Στις 15/7/2026 ο Κύπριος Πρόεδρος έδωσε μιαν άλλη, τελείως ευρωπαϊκή διάσταση στο Κυπριακό. Μετά από τρισάγιο για τους πεσόντες κατά το πραξικόπημα, τέσσερεις φορές επανέλαβε εμφατικά:

• «Η λύση πρέπει να είναι απόλυτα συμβατή με τις αρχές, τις αξίες και το Δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτή είναι πολύ συγκεκριμένη ορολογία που χρησιμοποίησε η Πρόεδρος της Επιτροπής και προς εμένα χθες, αλλά και προς τους συνομιλητές της στην Τουρκία, αλλά και προς τον ΓΓ των ΗΕ». Την απόλυτη αυτή θέση επανέλαβε και στην ομιλία του για την αποφράδα ημέρα της τουρκικής εισβολής (20/7/2026).

Με βάση τα πιο πάνω, τίθενται δύο κρίσιμα ερωτήματα.

>Πρώτον, αφού ο Πρόεδρος θέλει «λύση απόλυτα συμβατή με τις αρχές, τις αξίες και το Δίκαιο της ΕΕ», πώς αυτή συνάδει και ταυτίζεται με αντίθετη δήλωσή του ότι: Μια πιθανή λύση δεν θα είναι δίκαιη; Αν μια λύση δεν θα είναι δίκαιη ή τουλάχιστον αρκετά δίκαιη, δεν θα είναι βιώσιμη, ούτε λειτουργική, ούτε δημοκρατική, ούτε ευρωπαϊκή, δηλ. θνησιγενής.

>Το δεύτερο ερώτημα: Αν ισχύουν οι δηλώσεις Χριστοδουλίδη για λύση ευρωπαϊκών προδιαγραφών και ότι δεν θέλει να είναι «Πρόεδρος της διχοτόμησης», πώς αυτή συνάδει με τις συγκλίσεις, που θ’ αποτελέσουν το κλειδί μελλοντικής λύσης; Καμία επίσημη πειστική απάντηση.

Κι ένα τρίτο ερώτημα: Ποιες είναι, επιτέλους, αυτές οι συγκλίσεις;

Ο γράφων έχει υπόψη του ένα «Έγγραφο συγκλίσεων 29^ης Ιανουαρίου 2010», έκτασης 24 σελίδων. Σε αυτό καταγράφονται όσα η ελληνική πλευρά έχει αποδεχτεί. Όπως, π.χ., δέχτηκε Τούρκοι υπήκοοι ν’ απολαμβάνουν τις τέσσερεις ελευθερίες της ΕΕ, αλλά οι Έλληνες της Κύπρου θα είχαν περιορισμούς στην ελεύθερη εγκατάστασή τους στο τ/κ κρατίδιο.

Το 24σέλιδο έγγραφο ήταν ένα «Γενικό Πλαίσιο Θέσεων της Ε/κ Πλευράς», όπου αναφερόταν πως η «Ενωμένη Κυπριακή Ομοσπονδιακή Δημοκρατία» θα είναι μέλος του ΟΗΕ και της ΕΕ και θα έχει προεδρικό σύστημα.

• Η θέση αυτή αναιρέθηκε από την ολέθρια ανακοίνωση Αναστασιάδη-Έρογλου (11/2/2014). Ο Έλληνας Πρόεδρος/Αντιπρόεδρος και ο Τούρκος Αντιπρόεδρος/Πρόεδρος θα εναλλάσσονταν σε θητεία 4:2.

Οι ψήφοι κάθε κοινότητας θα σταθμίζονταν σε ποσοστό 20% για τον υποψήφιο της άλλης κοινότητας. Η αναλογία στο Υπουργικό Συμβούλιο θα ήταν 9:5.

• Με απλά λόγια: Παραβιάζεται αδίστακτα η παγκόσμια αρχή, ένας άνθρωπος, μία ψήφος, καθώς και η αρχή της πλειοψηφίας και μειοψηφίας.

Υπάρχουν πολλές ολέθριες παραχωρήσεις της ελληνικής πλευράς, που είναι καταστροφική απόρροια του τερατουργήματος Ανάν, το οποίο απορρίφθηκε σωτήρια το 2004, αλλά ουδείς Πρόεδρος σεβάστηκε τη λαϊκή ετυμηγορία.

• Ένα δεύτερο έγγραφο, είναι το εξ 78 σελίδων Έγγραφο του αλήστου μνήμης, Ντάουνερ: «Convergences 2006-2012», όπου καταγράφονται με μαύρα γράμματα οι συγκλίσεις και με μπλε και κόκκινα γράμματα οι αποκλίσεις.