Στην πρόσφατη περιοδεία του στην Κρήτη, και στη συνέντευξή του στο κανάλι Κρήτη TV και τον δημοσιογράφο Γιώργο Σαχίνη, ο Αλέξης Τσίπρας μίλησε άλλη μια φορά για το κόστος της διαφθοράς.

Δεν μπορούσε φυσικά να το ξέρει με ακρίβεια, αφού αυτό το ξέρει σε όλη του την έκταση το λογιστήριο της διαφθοράς με διευθυντή τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Αλλά αναφέρθηκε στις απευθείας αναθέσεις και στους κλειστούς κατ’ ευφημισμό διαγωνισμούς που το ύψος τους ανέρχεται σε 20 δισ.: 12+8. Και στα 36 δισ. του Ταμείου Ανάκαμψης, που πέρασαν, διαφημίστηκαν, αλλά δεν ακούμπησαν την κοινωνία και τις πληγές της. Στους πολλούς έμεινε η άγονη έρημος των μεγάλων λόγων, στους λίγους παραδόθηκε η εύφορη κοιλάδα των ευρώ.

Προϋπήρξε η κρίση του Covid, που σε πολλούς κόστισε τη ζωή, αλλά για τους λίγους ήταν ευκαιρία εύκολου πλουτισμού. Ποιος δεν θυμάται τα μανάβικα που διέθεταν υγειονομικό υλικό πληρωμένο τρεις φορές πάνω από το κράτος; Και τώρα ζούμε την κρίση ενέργειας, που μεταφράζεται σε οικονομική ασφυξία για τους ίδιους πολλούς και σε υπερκέρδη για τους ίδιους λίγους. Η κοινωνία της αγωνίας από τη μια, για το πώς θα βγει ο μήνας, πώς θα δουλέψει η επιχείρηση, πώς θα ζεσταθεί το σπίτι. Και η κοινωνία της αφθονίας από την άλλη, με τον χορό δισεκατομμυρίων. Δεν θα πέσει έξω κανείς αν μιλήσει για δύο χώρες, που τις χωρίζουν αδιαπέραστα τείχη. Τη χώρα της αφθονίας και τη χώρα της πενίας.

Η πράξη, κριτήριο της αλήθειας ως γνωστόν, αποκαλύπτει με τρόπο αδιαμφισβήτητο ότι στην περίπτωση της Ελλάδας και σε κάθε έκφραση της πολιτικής και της οικονομίας, ισχύει ένας αόρατος κανόνας, ο οποίος μπορεί να ονομαστεί προς τιμήν του κύριου αυτουργού του «κανόνας Μητσοτάκη». Αυτός καθορίζει ποιοι απολαμβάνουν τα οφέλη της όποιας ανάπτυξης και ποιοι μένουν «στην απέξω» και αρκούνται σε pass φιλανθρωπίας και προεκλογικής εξαγοράς. Παντού, παντού, παντού, η ίδια εικόνα. Καρτέλ στην ενέργεια, στις τράπεζες, στο ρεύμα, στα σουπερμάρκετ, κάτω από το στοργικό βλέμμα της κυβέρνησης. Και εξοργιστική ευημερία των αριθμών στην προπαγάνδα που κανέναν δεν χορταίνει. Το αποτέλεσμα γνωστό: στις πρώτες θέσεις της Ευρώπης στις τιμές και στις τελευταίες στο εισόδημα.

Και η διαφθορά, που μεταφράζεται σε ληστεία του δημόσιου ταμείου, καρτέλ και πρακτικές τύπου «Φραπέ», συγκάλυψη και ασυδοσία, δεν κοστίζει μόνο οικονομικά. Κοστίζει στην κοινωνική συνοχή, στην εμπιστοσύνη στους θεσμούς, στη Δικαιοσύνη και εντέλει στη Δημοκρατία. Παράγει μια κοινωνία απογοήτευσης και οργής που θα έπρεπε να τρομάζει η σιωπή της. Και να τρομάζει όχι μόνο τη διεφθαρμένη πολιτική εξουσία του Μητσοτάκη, αλλά και τις ελίτ που νέμονται τα εύκολα κέρδη.

Αυτό που διαφημίζουν ως σταθερότητα, και το εκλαμβάνουν ως ανοχή στο πάρτι, μπορεί να αποδειχτεί βόμβα στα θεμέλια της αφθονίας τους και να οδηγήσει σε απρόβλεπτες καταστάσεις.

Ολα φωνάζουν ότι η αλλαγή και μια άλλη, ριζικά διαφορετική πολιτική επείγουν. Ή το πάρτι ή η πατρίδα…