Γιατί στη Γαλλία υπάρχει μια διαχρονική αντίφαση… Η χώρα που έκανε την επανάσταση εθνικό της σύμβολο αντιμετωπίζει συχνά την κοινωνική εξέγερση ως πρόβλημα δημόσιας τάξης.
Από τα Κίτρινα Γιλέκα μέχρι τις μεγάλες κινητοποιήσεις για το συνταξιοδοτικό, οι γαλλικοί δρόμοι έχουν μετατραπεί ουκ ολίγες φορές σε πεδία σκληρής αντιπαράθεσης, σε πεδία μαχών. Οι εικόνες αστυνομικής βίας, οι καταγγελίες για υπέρμετρη χρήση ισχύος και οι συγκρούσεις ανάμεσα σε διαδηλωτές και δυνάμεις ασφαλείας έχουν ανοίξει μια βαθιά συζήτηση για τα όρια της κρατικής εξουσίας.
Και εδώ βρίσκεται η ουσία αυτών των συζητήσεων…
Πόση ελευθερία υπάρχει όταν η διαμαρτυρία αντιμετωπίζεται ως απειλή με χρήση βίας; Πόση ισότητα όταν ο πολίτης βρίσκεται απέναντι σε έναν πανίσχυρο κρατικό μηχανισμό; Και πόση αδελφοσύνη όταν η κοινωνική δυσαρέσκεια απαντάται με αστυνομικά μέτρα αντί για πολιτικές λύσεις;
Η δημόσια ασφάλεια είναι αναγκαία. Η προστασία της ανθρώπινης ζωής και της περιουσίας είναι υποχρέωση κάθε κράτους. Όμως η ασφάλεια δεν μπορεί να μετατρέπεται σε λευκή επιταγή για δυσανάλογη καταστολή.
Ούτε μπορεί η κοινωνική διαμαρτυρία να αντιμετωπίζεται συλλήβδην ως παραβατικότητα.
Η Γαλλία δεν βρίσκεται ξανά αντιμέτωπη μόνο με μια σύγκρουση στους δρόμους. Αντιμετωπίζει ένα βαθύτερο ερώτημα για τη σχέση κράτους και κοινωνίας. Για το κατά πόσο οι δημοκρατικοί θεσμοί μπορούν να ακούσουν τη δυσαρέσκεια προτού αυτή μετατραπεί σε οργή.
Γιατί η Δημοκρατία δεν κρίνεται μόνο στις εκλογές. Κρίνεται και στον τρόπο με τον οποίο η εξουσία αντιμετωπίζει όσους την αμφισβητούν.
Το δικαίωμα στη διαμαρτυρία δεν είναι παραχώρηση της κυβέρνησης. Είναι θεμελιώδες δημοκρατικό δικαίωμα.
Και μια Δημοκρατία οφείλει να το προστατεύει ακόμη περισσότερο όταν οι διαδηλωτές είναι θυμωμένοι, ενοχλητικοί ή πολιτικά ανεπιθύμητοι.
Η Γαλλία έχει κάθε λόγο να υπερηφανεύεται για την επαναστατική της κληρονομιά. Αλλά η Ιστορία δεν μπορεί να λειτουργεί ως άλλοθι για το παρόν.
Δεν αρκεί να τιμάς την Επανάσταση του 1789 και να επικαλείσαι τις αξίες της. Πρέπει να αποδεικνύεις καθημερινά ότι εξακολουθείς να τις υπερασπίζεσαι.
Γιατί η ελευθερία που υπάρχει μόνο όσο δεν ενοχλεί την εξουσία είναι μια ελευθερία υπό όρους.
Και η Δημοκρατία δεν μπορεί να εξαντλείται σε τρεις όμορφες λέξεις χαραγμένες στις προσόψεις των δημόσιων κτιρίων.
Η πραγματική τους αξία φαίνεται στους δρόμους.
Εκεί όπου η εξουσία συναντά την κοινωνία.
Και εκεί όπου το «Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφοσύνη» δεν πρέπει ποτέ να καταλήξει να σημαίνει «Ελευθερία, Ισότητα, Καταστολή».
Πηγή: popaganda.gr
Γιατί η Δημοκρατία δεν κρίνεται μόνο στις εκλογές. Κρίνεται και στον τρόπο με τον οποίο η εξουσία αντιμετωπίζει όσους την αμφισβητούν.
Το δικαίωμα στη διαμαρτυρία δεν είναι παραχώρηση της κυβέρνησης. Είναι θεμελιώδες δημοκρατικό δικαίωμα.
Και μια Δημοκρατία οφείλει να το προστατεύει ακόμη περισσότερο όταν οι διαδηλωτές είναι θυμωμένοι, ενοχλητικοί ή πολιτικά ανεπιθύμητοι.
Η Γαλλία έχει κάθε λόγο να υπερηφανεύεται για την επαναστατική της κληρονομιά. Αλλά η Ιστορία δεν μπορεί να λειτουργεί ως άλλοθι για το παρόν.
Δεν αρκεί να τιμάς την Επανάσταση του 1789 και να επικαλείσαι τις αξίες της. Πρέπει να αποδεικνύεις καθημερινά ότι εξακολουθείς να τις υπερασπίζεσαι.
Γιατί η ελευθερία που υπάρχει μόνο όσο δεν ενοχλεί την εξουσία είναι μια ελευθερία υπό όρους.
Και η Δημοκρατία δεν μπορεί να εξαντλείται σε τρεις όμορφες λέξεις χαραγμένες στις προσόψεις των δημόσιων κτιρίων.
Η πραγματική τους αξία φαίνεται στους δρόμους.
Εκεί όπου η εξουσία συναντά την κοινωνία.
Και εκεί όπου το «Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφοσύνη» δεν πρέπει ποτέ να καταλήξει να σημαίνει «Ελευθερία, Ισότητα, Καταστολή».
Πηγή: popaganda.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου